İmtahanı verib çıxmışdı Dünya. Düşüncələr içində, özünün belə xəbəri olmadan Pərvinin sinifinin qarşısında idi. Sakitcə sinifə daxil olub, Pərvinin sırasında oturdu. Başını partanın üzərinə qoyub sakitcə gözündən yaş axıdırdı. Elmarda universitetdə idi. Oda öz siniflərinə gəlmişdi. Sinifə daxil olduqda Dünyanı gördü. Sakit addımlarla Dünyanın yanında əyləşdi. Dünya başını qaldırıb Elmarı gördükdə dahada pis oldu. O hadisədən sonra nə Dünya Elmarı görməyə gəlmişdi, nədə Elmar Dünyanı. Biri sevdiyini digəri qardaşını itirmişdi. Dünya başını Elmarın çiyninə qoyub daha içdən ağlamağa başladı. Elmarında gözləri yaşarmışdı. Aygündə universitetdə idi. Elmarı axtarırdı. Birdən ağlına Elmargilin sinifi gəldi. Tez tələsik onların sinifinə getdi.
Dünya sakitcə ağlayırdı. Nə Elmar danışırdı nədə Damla. Aygün gəlib çatdı otağa. Qapıdan boylandıqda gördüyü mənzərə qarşısında gözləri yaşarmışdı. Elmarın gözləri yaşarmışdı. Dünya isə ağlayırdı.
Aygün sakitcə qapıda dayanmışdı.
Elmar səsi titrəyərək: Sən onu mənə əmanət etdin. Amma mən onu sağ gətirə bilmədim.
Dünya başını qaldırıb Elmarın üzünə baxdı. Elmar çox peşman görünürdü. Dünya Elmarın üzünü özünə tərəf çevirdi: Sənin nə günahın? Belə danışıb məni dahada narahat etmə.
Biraz sakitlikdən sonra Elmar : Ağlama artıq . Qalx, qalx gedək daha.
Dünya yaxşı mənasında başını hərəkət etdirdi. Aygün onların qalxdığını görüb tez oradan uzaqlaşdı. Bilirdiki onlarla danışsa ağlayacaq və həm Dünya həmdə Elmar dahada narahat olacaq. Buna görə qalmadı onların yanında.
Dünya: Elmar
Elmar: Hə Dünya eşidirəm.
Dünya: Səadət xaladan bir xəbərin var?
Elmar: Hə. Anam tez-tez gedib- baş çəkir.
Dünya: Halı necədi? Mən.... mən gedə bilmirəm daha o evə.
Elmar: Narahat olma yaxşıdı.
Dünya: Yaxşı. Çox sağol.
Aygün Elmarı gözləyirdi. Elmar Dünyadan ayrılan kimi yanına gəldi.
Aygün: Dünyanı tək buraxmazdın gərək.
Elmar: Yox tək deyil. Damla gözləyirdi. – Elmar əlini uzadıb: Gəl soyuqdu. Gedək kafeyə.
Aygün gülümsünüb onun əlindən