n tutdu: Yaxşı.
Dünyanın isə yenədə üzü gülmürdü. Evə gedirdilərki arxadan bir səs onları səslədi. Bu Fərdi idi.
Damla: Aaa Fərdi sən nə yaxşı?
Fərdi: Təsadüfən gördüm sizi. Necəsiz?
Dünya Fərdini heç sevmirdi. Buna görə onunla danışmaqda istəmirdi. Başı ilə salam verdi.
Fərdi: Dünya sən necəsən?
Dünya: Sağol yaxşıyam.
Fərdi: Deyrəm bəlkə bir kafeyə gedək hə?
Damla: Nə deyirsən Dünüş? Gedək?
Dünya: Yox Damla. Siz gedin mən evə gedirəm.
Fərdi: Dünya yaxşıda səndə gəl. Bax neçə vaxtdırki üçümüz bir şeylər etmirik.
Dünya: Fərdi biz onsuzda üçümüz elə çox birlikdə nəsə etməmişik. – üzünü Damlaya tutub: Siz gedin Damla. Mənim başım ağrıyır.
Damla: Yaxşı. Necə istəyirsən.
Fərdi: Damla bir dəqiqə gəl. Dünya gözlə sən xaiş edirəm.
Qısıq səslə Damlaya: Dəli olmusan? Tək qoymaq olmaz Dünyanı. Səndə onunla get.
Damla: Düz deyirsən. Tək buraxmıyım.
Fərdi: Bunu sən özün düşünməlisən mən deməli deyiləm.
Damla həm Fərdinin bu cür hərəkətindən həmdə Dünya haqda düşüncəsizlik etdiyi üçün özünü pis hiss etdi. Başını aşağı salıb Dünyaya yaxınlaşdı.
Damla: Dünüş gəl gedək.
Dünya: Nə oldu? Getmirsən sən?
Damla: Yox evə gedək.- Fərdiyə tərəf dönüb: Hələlik.- dedi.
Biraz uzaqlaşmışdılarki Dünya: Nə dedi yenə sənə?
Damla: Nə? Başa düşmədim.
Dünya: Fərdi deyrəm nə dediki belə rəngin qaçdı.
Damla: Yox bir şey demədi. Bilmirsən Fərdini ilan dillidi.
Dünya: Mən heyifki Fərdini çox yaxşı bilirəm.
Damla: Off Dünüş.
Dünya: Yaxşı yaxşı susdum mən. Təki sen deyən olsun. Təki səni birdə incitməsin.
Damla gülümsündü.
Elmar: Dünyanı o hadisədən sonra heç görməmişdim. Necə solub. Üzü ağlımdan çıxmır.
Aygün: Dünya çox güclüdü Elmar. Biz sizin qəzanı eşidəndə...... mən elə sənin adını eşidən kimi huşumu itirmişəm. Amma o yenədə bir ümid yaşayan bəlkə Pərvindi deyə ümidlə gözləyib. Bəzən düşünürəm. O qəzada..... yox düşüncəsi belə mənə o qədər ağır gəlirki. Sənə bir şey olsaydı... Elmar mən ölərdim.- istəmədəndə olsa gözündən yaş axırdı.
Elmar onun gözünü silib,