"Ratatuy"

Fikirlərini qarışdıracaq bir sevgi hekayəsi..

BOLUM 29

Qaranlığın dibindəydim..yaşadığım iyirmi üç ilin ən qaranlıq dibində.Amansız uşaqlıq xatirələri fraqment kimi gözümün önündə canlanırdı:atamın yaşıl çamadanı ilə qapıdan çıxması..anamın bütün şəkillərimizi yandırması,gülümsüyərək məni yanına çağırıb qucaqlaması..uşaqların məni fərqləndirməsi..kəsdiyim saçlarım...ağ saç lentim.
Heç nə demədən ayağa qalxıb həyətə çıxdım.Sinəmdə nəsə titrəyirdi..bəlkə də bu artıq fəryad edən qəlbimin ürkəkcə ağlamaq istəyini dağla tək sahilə vurması idi.
Yağış yağmasa da hava sanki nəm idi,tam da rütubət demək olmaz buna..Yeyin addımlarla meydançaya yaxınlaşıb soyuq çəpərlərə sığındım və növbəti saniyə artıq mənə əzab verən hıçqırıq özünü azad buraxmışdı.Əlimlə ağzımı sıxaraq səsimi boğmağa çalışırdım.
Bütün bu yaşananların səbəbkarı mən deyildim..bu keçmişi mən seçməmişdim..onun getməməsi üçün nəsə edə bilməmişdim..anamın hiss etdiklərini dəyişə bilməzdim!
Lödüviq məni görəcək tez özünü yanıma çatdırdı.
L:Jalə xanım,su gətirim sizə?
Hıçqırıqlar və çarəsiz göz yaşlarım məni nəfəssiz buraxmışdı.
J:Yo-ox,sağ ol..mən bir az gəzəcəm.
Lüdöviqdən uzaqlaşaraq asta addımlarla sıx ağaclarla çəpərlənmiş gölə doğru addımladım.Yaxınlaşdıqda bunların ağac yox moruq kolu olduğunu sezdim və bir neçə moruq dərərək əlimə aldım.Ay işığı hər tərəfi yaxşıca işıqlandırmışdı.Ağacların önünə keçərək evi arxamda buraxdım.Gölün sularında öz əksini tapan aya baxaraq yanağım boyunca süzülən yaşı sildim.Mənim anam məsxərəyə qoyib gülünəcək qadın idimi?Bilmirəm..onunki acizlik idi..zəiflik idi..möhtac olmaq idi..bəlkə də sevdiyi adama sümüklərinə qədər aşiq olanda hamıda belə olur.Ən böyük peşmançılığım düşünürəm ki,dünyaya gəlməyimə görədir..Atama nifrətim o qədər ciddi bir hal almışdı ki,onun varlığı belə məndə ikrah doğururdu.Onun kimi bir atam olduğu üçün,məncə,məsxərəyə mən qoyulmalı idim..
R:Jaləm..
Anidən boynuma sarılan əllər səbəb olacaq ki,diksindim.Fikirlər məni yaman