YENİ YAZARDAN 2 BÖLÜMLÜ QISA HEKAYƏ... OXUYUB YAZARA DƏSTƏK OLSANIZ, ÇOX GÖZƏL OLAR... UĞURLAR...

Hekaye...

Qərənfillər mənim çox sevdiyim güllərdir. Həyatımızda sevdiyimiz nə varsa, onların başına çox zaman pis şeylər gəlir. Qərənfillər də, soyuq məzar daşlarının üzərində olurdu artıq. Sevdiyim gül həyatda əvəzolunmaz insan olan, anamın məzarı üstündə idi. Hər zaman bura gələrkən gözlərimin dolmaması mümkün deyil. İndi də , yanaqlarımı isti göz yaşları isladırdı. Küləkli bir gün olmasına baxmayaraq asta addımlarla öz binamızdan çox da, uzaq olmayan mağazamıza tərəf yollanıram. Atam hər zaman dayandığı yerdədir. Mağazada müştərilərə almaq istədiklərini verirdi. Sifətindən heçdə məmnun görünmürdü. Buna səbəb bəlkə də satışın az olması idi. Mən mağazanın qapısından içəri keçirəm və atama demək istəyirəm ki, daha mən burdayam sən evə gedib istirahət edə bilərsən. Burda müştərilərə istədiklərini verə bilərəm. Düzdü danışa bilməsəm də malların adını, yaxşı bilirəm. Təəssüflər olsun ki, heç bunları belə deyə bilmirəm. Atam yenə, danışa bilməsəm də məni anlayır. Açarları masanın üzərinə qoyur, qapını örtərkən xəfifcə gülümsünür. Stula əyləşirəm, gözlərimi bir anlıq yumuram. Xəyallarla reallıq arasında olan bu haqsızlıq, niyə anam xəyallarımda yaşarkən məhz yanımda deyil. Köhnə telefonun səsi, məni reallığa qaytarır. Dəstəyi götürüb cavab verirəm.
Buyurun eşidirəm..
Telefonun o biri tərəfindəki, şəxs cavab vermir.
Sonra danışa bilmədiyimi, o şəxsin isə məni eşitməməsini normal hesab edib dəstəyi yerə qoyuram. Yəqin ki, o şəxs daha zəng etməz.
Xatırlayıram, zamanın tez irəllədiyini atasının əlindən tutub, şən və sevinclərlə oynayan balaca qız deyildim artıq. On üç yaşım vardı. Hava qaralmağa başlayırdı, gəlib gedən müştərilər də yox idi. Mən mağazadan çıxıb qapını bağlayıram. Səmada qara buludlar toplanıb, yağışın yağacağı gözlənilirdi. Televiziya kanallarında hava ilə bağlı proqnozlardan eşitmişdim. Oktyabr ayı, sərt külək və yağışlarla keçəcək. Evə tələsirəm,