. Əslində məndə acam. Hara gedək?

Damla: Yadında bir dəfə Aygünlə getmişdik e. Yeməklərini çox bəyənmişdik. Adı yadımda deyil.

Dünya: Aa hə bildim. Gəl gedək.

Ümid və Kamal mənzil başına çatmışdılar. Bu Kamalın restoranı idi. Birlikdə oturub yeməkləri sifariş verdilər. Dünya və Damlada eyni restorana gəlib çatdılar. Məkana daxil olub, Kamalgilin masasından uzaq bir masada oturdular. Kamal Dünyanı görmürdü.

Kamal: De görək nədi dərdin?

Ümid: Eh elə danışırsanki mən səni tək işim düşəndə axtarıram?

Kamal: Yox əşi. -deyib güldü.

Ümid: Off yaxşı. Bağ evinin açarı lazımdı.

Kamal: Bax necədə tanıyıram səni.

Ümid: Of Kamal. Adamı peşman edirsən. Demədim say.

Kamal: Yaxşı yaxşı əsəbləşmə. Maşındadı açar. Yeməyimizi yeyək, çıxanda de verim.

Ümid: Sağol qardaşım birdənəsən.

Kamal: Yenə köhnə əməllərinə qayıtmısan?

Ümid gülüb: Mən nə edim. Qızlar əl çəkmirdə.

Kamal: Hə qızlar deyir get ev tap gedək qalaq hə?

Ümid isə elə hey gülürdü. Dünya və Damlada artıq yeməklərini yeyirdilər.

Damla: Necədə acmışam.

Dünya: O öküz Fərdi üzündən iki gündü heç nə yemirsən.

Damla Fərdi adını eşidib yenə pis olmuşdu.

Dünya: Damiş, bağışla məni amma niyə icazə verirsən səni bu qədər incitməsinə. Sevgili olan gündən ancaq sənə qəm kədər verib.

Damla: Dünya əl çəkə bilmirəm. Onu sevməkdən əl çəkə bilmirəm. Olmur bacarmıram. -gözləri yaşla dolmuşdu.

Dünya onun əlini tutub: Yaxşı toparla özünü. Yeməyini ye.

Damla: İştahım qaçdı. Gəl qalxaq. Kamal və Ümiddə yeməklərini bitirib restorandan çıxdılar.

Kamal maşından açarı götürüb Ümidə verdi: Al ama keçən dəfəki kimi evin altını üstünə çevirmə.

Ümid: Baş üstə rəis!- deyib öz maşınına əyləşib oradan uzaqlaşdı. Dünya və Damla restorandan çıxırdı. Kamal maşınına əyləşən zaman Dünyanın restorandan çıxdığını gördü. Maşından düşüb sürətlə onlara yaxınlaşdı. Dünya gülürdü. İlk dəfə idiki onu gülən görürdü. Qeyri ixtiyari sürətlə onlara yaxınlaşdı. Bu dəfə qaçıra