bilməzdi onu.

Arxadan Dünyanı səslədi: Xanım bir dəqiqə olar?

Dünya və Damla eyni anda arxaya döndülər. Kamal onlara yaxınlaşdı. Diqqəti Dünyanın üzərində idi.

Dünya: Buyurun.

Kamal: Xanım məni tanıdız ya yox bilmirəm. Hardasa 2 ay əvvəl məzarlıqda görmüşdüz məni. Şalınız düşmüşdü məndə sizə vermişdim.

Dünya: Aa hə tanıdım. Bir daha təşəkkürlər. - Kamal özünü axmaq kimi hiss edirdi. Amma həmin günü Dünyaya xatırlatmaq istəmirdi.

Dünya: Sözünüz bitdisə gedə bilərik?

Kamal: Şey... Hə. Yox əslində. Yəni necə deyim sizə şalı verən gün sizi ilk gördüyüm gün deyildi.

Dünya sual dolu baxışlarla: Başa düşmədim. Necə yəni?

Kamal: Mən noyabr ayıda görmüşdüm sizi. Elə həmin məzarlıqda. Sizi xəstəxanaya mən çatdırmışdım. Dünyanın söz boğazında düyünləndi.

Damla bunu hiss edib: Hə çox sağolun. İndi isə icazə verin gedək. Gəl Dünya.

Kamal arxadan: Sizi incidəcək nəsə dedimsə üzr istəyirəm. Dünyanın isə artıq gözləri yaşarmışdı.

Arxaya dönüb: Yox sizlik bir şey yoxdu. Həm xəstəxanaya çatdırdığınız üçün həmdə şalım üçün təşəkkür edirəm. İndi isə sağolun.- deyib oradan uzaqlaşdılar.

Kamal: Demək adın Dünyadı. Dünya. Necədə gözəldi adın özün kimi.

Maşına əyləşib onların arxasınca getməyə başladı. Dünya və Damla gəlib evə çatmışdılar. Kamalda arxalarınca. Bu ev Kamala çox tanış gəlirdi.

Kamal: Axı kimin evidi bura. Yox mən adım kimi bilirəm. Bu evdə olmuşam. Kimsən sən Dünya? – birdən Camalın toyu ağlına düşdü.

Kamal: Aa həə. Deməli bura Aysunun ata evidi. Onda..... hə səndə Aysunun bacısısan. - xəstəxanada Camal ilə qarşılaşmalarınıda xatırlamışdı. İndi hər şey öz yerinə oturmuşdu. Maşını sürüb oradan uzaqlaşdı.

Elmar ilə Aygün bu yaxınlarda ailələr arası nişan etmək qərarı almışdılar. Balaca ailələr arası bir üzük kəsəcəkdilər. Aygün Dünyanın bilməsini istəməsədə Elmar gizlin iş görmək istəmədiyini bildirmişdi. Oduki Dünyaya birlikdə danışmışdılar bu qərarlarını. Dünyada çox sevinərək qəbul etmişdi bu qərarlarını.