Bölüm 28.

Kamal inana bilmirdi. Neçə aydı axtardığı o qızı axırki tapmışdı. Bir dəqiqə belə olsun ağlından çıxmayan həmin arıq, çəlimsiz qız indi gözünün qarşısında idi. Bilmirdi nə etsin. Arxasınca getsinmi? Getsə nə deyəcək? Dünya isə arada gözündən düşən yaşı silirdi. Yanına yaxınlaşan taksini dayandırıb, əyləşdi və oradan uzaqlaşdı. Kamal heç gözləmirdi onu görməyi. Neçə müddət idiki "bəlkə bu dəfə gördüm" düşüncəsi ilə gedirdi məzarlığa. Amma heç birində qarşısına çıxmamışdı Dünya. Bu gün isə yenə onu görməyi ümid etsədə heç inanmırdıki görə onu. Və yenə gözlərinin qarşısında Dünya çıxıb getmişdi. Peşman idi. Kaş yaxınlaşıb bir şey soruşardım deyirdi içindən. Amma nə deyəcəkdiki? Nə deyə bilərdi? Deyəcək sözü olmadığı üçün Dünya yenə uçub getmişdi əllərindən.

Dünya gəlib evə çatmışdı. Evə girdikdə gözlərinə inana bilmədi. Səadət xanım və Yalçın bəy oturub çay içirdilər. Səadət xanımın saçları qar kimi ağarmışdı. Çöhrəsi solmuşdu. Həmçinində Yalçın bəy. Dünyanı görən kimi Səadət xanım qarşısına getdi. Dünyanı möhkəmcə qucaqladı. Dünya səhərdən bəri kövrəlmişdi onsuz. İndi Səadət xanım onu dahada kövrəltmişdi. Odurki göz yaşlarına hakim ola bilmədi. Səadət xanımda ağlayırdı. Birlikdə salona keçdilər. İki aya yaxın müddət idiki Səadət xanım çıxıb getmişdi buralardan. Oğlunun yoxluğuna dayana bilməmişdi bu şəhərdə. Dünya onların buralardan getdiklərini xəbər tutmuşdu. Cəsarət edib zəng edə bilmirdi. Elə bilirdi Səadət xanımla danışmaq onun yarasını dahada çox qanadacaq. Amma düşündüyü kimi olmamışdı. Səadət xanımı qucaqladıqda xüsusi bir hüzur gəlmişdi içinə. Bir müddət söhbət etdilər. Vəfa xanım nə qədər təkid etsədə axşam yeməyi üçün qalmamışdılar. Artıq getmək vaxtı gəlib çatmışdı.

Səadət xanım Dünyanı yenidən bağrına basıb: Sən Pərvinimin bizə yadigarısan. Nə zaman istəsən buyur gəl bizə. Unutma sən bizim hələdə gəlinimiz, qızımızsan.

Dünya onun əlindən öpdü. Pərvinin sağlığındada Səadət xanım Dünyanı öz qızı kimi görmüş, öz qızı kimi sevmişdi.