edirdi.
-Danışğına fikir ver,ən azından sənin kimi eybəcər deyiləm.küpə girən qarılara oxşuyursan amma hələdə danışmağa dilin var.
Bu qız bəla axtarırdı amma mənim ona bəla olmaq fikrim yox idi.Sözləri məni çox incitmişdi hətta gözlərim dolmuşdu.Yox yox indi axmayın nə olar,yalvarıram indi axmayın.Özümü ələ alıb gözlərinə baxaraq sözümü dedim.
-Bir gün mənə elə bir qismət çıxacaq ki,hamınız qibtə ilə baxacaqsız.Bu sözümü unutma Aytən.Görəcəksən insanların sənin kimi xarici yox,daxili gözəlliyə önəm verdiyni görəcəksən.bunuda mən göstərəcəm həmdə böyük zövqlə və təbii ki,yaraşıqlı oğlanla ailə quraraq.
Cümləmi tamamlayıb arxama baxmadan evə yollanmışdım.Otağıma keçib yatağa uzanaraq göz yaşlarımı sərbəst buraxmışdım.Yorulmuşdum insanların bucur davranışlarından,qarşısındakının canını acıtmaq üçün fürsət axtarmaqlarından.İnsan olmaq bu deyildi.düşündükcə ağlamağım şiddətlənir,artıq hönkürürdüm.Biran ağlıma bayaq verdiyim söz gəlmişdi.Nə demişdim? Yaraşıqlı oğlanla ailə quracam? Yox daha nələr...Ağlımı itirmiş olmalıyam yoxsa bunun başqa açıqlaması yox idi.Daha da düşünməyib gözlərimi yumaraq özümü yuxuya təslim etdim...

2 gün sonra

Yüksəs bir dağın başından ətrafı,biraz aşağıda at çapanları izləyirdim.Çaparlardan biri mənə tərəf gəlib gülümsəyərək əlini mənə uzatdı.Əlini tutmağımla,məni çəkib atın üstünə qaldırmağı bir oldu.At üstündə gedirdik,uzaqlara çox uzaqlara....
Gözlərimi açıb otağı süzdüm.Axşam olmuşdu,təmizlik sonrası biraz dincəlim deyə uzanmışdım amma yuxu gorəcək qədər yatmışam və bu yuxu ilə bir şeyi dəqiqləşdirdim.Mən həqiqətən ağlımı itirirdim.yavaşca qalxıb otaqdan çıxaraq mətbəxə kecdim.Atamla Kənan yemək yeyirdi.
-Xala bagışlayın yatıb qalmışam sizə kömək edə bilmədim.
-Eybi yox qızım.Nəsə bir təhər görünürsən yaxşısan?
-Yaxşıyam-tək prablem ağlımı itrirəm-Narahat olmayın.
-Bacı mənə dərslərimdə kömək edərsən?
-Kənan mənim bacınla söhbətim var.Yemeyin bitdisə keç dərslərinin başına,bacında indi gələr.Afiq səndə zala keç çayını