MƏNİMSƏN

Afaq.Q

Bölüm 1. Mənim həyatım.

Səhərin ilk işıqları ilə gözlərimi açıb,yerimdə dikəldim.Hər zaman olduğu kimi dizlərimi qarnıma doğru cəkərək gözlərimi boşluğa zilləyib düşünməyə başladım.Beynim cavabsız suallarla dolu idi,hələdə axşam yaşananları,bibimin dediklərini düşünürdüm.
-Afiq bu qızı nə edəcəyəyik? Nəslimizdə bununla yaşıd qız qalmadı hamısı ərə getdi bir bu başımıza qaldı,kimə oxşadı bilmirəm.
Qapıdan eşitdiyim sözlər,qəlbimi qırdığı qədər,məni qəzəbləndirmişdi.Bibim məni necədə düşünürmüş,mənə nə çox canı yanırmış.Atamın bacısna cavab qaytarmamaq üçün səssizliyini görüb içəri keçdim,susmaq niyyətim yox idi onsuz bu xasiyyətimə tərs idi.Haqsızlıq qarşısında esla susmazdım.
-Nə olub ay bibi? Sizin qazancınızla dolanıram?-İlk dəfə özümdən böyüyə cavab qaytarırdım və buna peşiman deyildim.
-Yox qızım səhv başa düşürsən,elə demək istəmirəm.İstəyirəm səndə ailə qurasan yerini yurdunu biləsən.Yaşın ötür
-27 yaşım var sadəcə heç yana tələsmirəm.Atamın yanındayam,başqasına yük olmuram ki?
Bibim nə demək istədiymi yaxşı başa düşmüşdü amma onunda susmaq fikri yox idi.çox danışmaq da kimə oxşadığım məlum oldu.
-Bilirəm yük olmadığnı.Olmaz ki,sənde digər qızlar kimi bəzənəsən,baxımlı olub gözəl görünəsən.
-Bezdim artıq eyni sözleri eşitmekdən-səsim getdikcə yüksəlirdi-hə bibi mən çirkinəm,nə edə bilərəm çirkinəm,buna görə heç kim bəyənmir.İndi deyirsiz,gündüzlər bəzənim gecələr isə bu görüntümə geri dönüm? Nə var,nə var kimsə məni bəyənəcək? Olmaz bibi başa düşün olmaz,əgər kimsə məni bəyənib yanında istəyəcəksə elə bucur,çirkin halımı da bəyənməlidi.
Sözümü deyib otağıma keçmişdim və özümü yatağa atıb yuxuya təslim etmişdim.
Görəsən niye xarici görnüş bu qədər önəmlidi? Üzüm çirkin ola bilər amma ali təhsilliyəm,işləməsəm də ibtidai sinif müəlliməsiyəm,hərkəs tərəfindən sevilən,özümdən böyüyə hörmət eden,hər şeyin yerini bilən,ağıllı biriyəm amma deyəsən bunlar yetərli deyil.Bibimin sözünü düşündüm...Doğurdan mən kimə