fərqli bir sabahı burada açdım. Səhər yeməyi, stolun üzərinə düzülmüşdü. Uşaqlar acgözlüklə qarşılarına, qoyulmuş boşqabdakı yeməyo yeyirdilər. Daha sonra, rəsm dərsi vardı. Artıq dördüncü ildir buradayam və doğum günümü, çox gözəl qeyd edirdilər. Bu yay univeristete qəbul üçün ərizə verəcəm. İnanıram ki, yaxşı olacaq. Dostlarım da vardı. Bu illər ərzində çoz şey anlamışdım və görmüşdüm. Ailən əgər yoxdursa, səndə öz içində bir yoxluq daşıyırsan hər zaman.

17. May 2014 cü il..

Mən gözlərim dolmuş halda, dəyər verdiyim və çox sevdiyim müəllimlərimlə vidalaşıram. Təhsilimi, Yekaterinburq da başa vuracam. Daha sonra isə orada, işləmək kareyera qurmaq haqda düşünürəm. Hava limanına qədər bir taksi sifariş vermişdim. Avtomobilə əyləşiram, bu çox mərtəbəli uşaq yurduna son dəfə baxıram. Burdakı dostlarımı unutmayacam, daima telefon vasitəsilə əlaqə saxlayacağımıza söz vermişdik. Avtomobilin mühərriki işə düşür. Mən gözlərimdən axan yaşları sanki, özümdən gizlətməyə çalışıram. Təyyarəyə əyləşdikdən sonra, bir neçə dəqiqə keçmişdi artıq. Təyyarə, uçuş zolağında irrəlləməyə başladı, və getdikcə doğma şəhərdən ayrıldım.

Axşam...

Qapı döyüldü, mən yerimdən qalıxıb qapını açmağa gedirəm. Yerdə bir qutu vardı, qapını örtüb içəri girirəm. Qutunu masanın üzərinə qoyuram, açmağa tələsirəm. Qutudan silah çıxır, dəhşətə gəlirəm.Bunun nə demək olduğunu, anlamağa çalışıram. Başqa bir vərəq tapıram qutudan orada, kiminsə ünvanı yazılmışdı. Pencəyimi geyinib tez evdən çıxıram. Vərəqdəki ünvana çatmağım isə biraz vaxt alacaqdı.

"Gedərkən yolunu kəsən maneələr varsa, əzərək keçməlisən. Çünki bu ümidsizliyi yox edir. "

10. Fevral 2017 ci il..

Mən anamın məzarını, ziyarət etmət üçün gəlmişdim. Yekaterinburq da, tehsilimin demək olar ki, çox hissəsini qurtarmışdım. Mənim xoşbəxtliyim isə qızım Helina idi. Orada ailə həyatı qurmuşdum və Helina dünyaya gəlmişdi 3 yaşı vardı qızımın. İndi o kiçik əllərində bir dəstə qərənfil tutaraq, nənəsinin məzarı üstünə bu