u qərənfilləri qoymağa gəlmişdi. Mən orada olarkən, atamın ölüm xəbərini zəng edib bildirmişdilər. Susub heç bir cavab verməmişdim. Köhnə xatirələr sanki, yenidən canlanmışdı. Dediklərinə görə, o əvvəlcə mağaza həmdə evi satmış daha sonra, isə içkiyə aludə olmuşdur. Pullarını da, qumarda itirmişdir. Onu polislər şəhərdən xeyrli uzaq bir ünvandakı evdə silahla vurulmuşhalda tapıblar. Atamın məzarı bu qəbiristanlıqda idi. Helina qərənfilləri nənəsinin məzarı üstünə qoyub, kiçik əllərini torpağa yerə dayaq verərək ayağa qalxdı. Mən qızımın üzündən öpürəm və biz gəldiyimiz yolla qəbiristanlıqdan uzaqlaşırıq. Helina babasının burada dəfn olunduğunu heç zaman bilməyəcək. Qara rəngli o avtomobil isə hələ çox evlərin qarşısında dayanacaq.

SON

Tek Mendim.. ( şeir )

Yenə burdayam mən gəldim
itirdiyim hər şey üçün geridə qalan
Tək məndim
Gözlərin görmədiyi bir hədəfdim
Yox kor ovçu
Ümidlərsə qatarlarla gedən yolçu
Qəlblər qırıldığını anladı
Düşüncələr öz ağlından utandı
Tövbələrlə yaşadı həyatı
Sevgilərin məsafəsi ürəklərdə qısalardı

Hər insan məhkum ölümə günahlarla
Allahın gördüyünü sən görə bilməzdin Anla
Sevginiz bu, məzarlarda güllər var
Xatirələrin ağrısına basdırılmış torpaqla
Nə tez unudulur insan keçdikcə zamanda
Indi sadə mən varam əllərimdən buraxılan əllərin
Həsrəti intizarında.

Hörmetli oxucular ilk önce vaxtinizi ayirib hekayemi oxudugunuz ucun her birinize minnetdaram. Hekayede gözumden qacan bezi kicik sehvler olabiler buna gore uzurlu sayn..
Bu hekayem qisa oldu. Gelen defe uzun cox bolumlu hekaye olacaq...

KİÇİK ƏLLƏR... Yazar: Əli Məmmədli