Final bolum..

" Hörməli Ayxan bəy bizə baş vurduğunuz ərizə ilə bağlı qərar qəbul edildi. Lena ayxan qızı, bizim uşaq yurduna uyğun olduğu və on səkkiz yaşına qədər, qalacağı yataqxana həmçinin təhsilini burada başa vurması, razılığı alınmışdır. "

İmza: 33 Nömrəli uşaq yurdunun direktoru.

Yox bu həqiqət idi o, məni atmaq rahat yaşamaq istəyir. Otaq sanki qaraldı gözlərimdə bir an. Daha eşitməyə heç bir, cümlə qalmamışdı. Cibimdən qələmi çıxardıb, qırıram. Hər zaman vərəqlərə, bu qələmlə dəmək istədiklərimi yazırdım. Qələmi sındırmaqla, deyəcək sözlərimin olmamasını təstiqləmək istəyirdim. Atamın çiynimə qoyduğu, əlini üzərimdən sərt bir şəkildə çəkirəm. Gözlərim dolmuşdu, başımda isə küt ağrı hiss edirəm. Otağıma qalıxıb uzanmaq, sadəcə biraz uzanmaq istəyirəm. Bu ağrı və sarsıntı keçsin deyə. Gözlərimə günbatımından, geriyə qalan işıq düşürdü.Məni oyanmağa məcbur edirdi. Başımdakı ağrı hələdə vardı. Noutbookumu, stolun üzəindən götürürəm və işə salıram. Gözlədikdən sonra, brauzerdə həmin uşaq yurdunun adını, yazmağa çalışıram. Adı necə idi? Deyəsən xatırladım, 33 nömrəli, budur tapdım. Böyük binası, geniş bağçası, uşaqlar isə şən və sevinclidirlər. Müvəqqəti olaraq, oyuncaqlara bəlkə də hədiyyələrə, sevinə bilərdilər. İç dünyalarında da daima, bir boşluq əlbət vardır. Sabah məndə onların, sırasında olacam. Qarşımda heç də, asan keçməyəcək beş il vardı. Ayağa qalıxıram, aşağı enirəm atam evdə yox idi. Harayasa çıxıb getmişdi. Mətbəxə keçib, özümə çay süzürəm. Kənarda gözümə, mağazadan rəfiqəm üçün hədiyyə aldığım, don geyimi dəydi. Ad günü şənliyi demək olar ki, artıq qurtarmışdı. Hədiyyəni indi aparıb vdrmək isə yersiz olacaqdı. Bu evdə sonuncu günümdür, vidalaşmaq qəribə səslənsə də, gerçəkdir. Mən qızımı evdə qoyub, avtomobilə əyləşib bu bara gəlirəm. Yuxarı otaqların birində, qumar gecəsi keçirilir. Asan var-dövlət qazanmaq niyyəti, yolumu burdan salmağa vadar etmişdi. Və getdikcə asılılıq yaradırdı. Eynilə içki kimi. Buradakı insanlar, pul üçün hər