və aşağı düşərək Lüdöviqi səslədim.
L:Buyurun,Jalə xanım.
J:Lüdöviq,zəhmət olmasa mənə Qaplanı gətirə bilərsən?Amma onu meşə üçün hazırla,meydançada sürmüyəcəm.
L:Jalə xanım,hava tutqundu bir azdan yağış yağacaq.
Alt dodağımı dişləyərək utana-utana başımı salladım.
J:Sən gətir,Lüdöviq.
Lüdöviq daha bir söz demədən gözdən yox oldu.Dirsəklərimi nəm və soyuq çəpərə yaslayaraq ətrafa baxındım.Hava çox qaralmışdı və at sürmək üçün uyğun proqnoz gözlənilmirdi,amma fikirlərimi dağıtmağa məcbur idim.
L:Buyurun,Jalə xanım.Şimal istiqamətində getsəz uzun müddət meşənin içi işıqlı olacaq.
Mehribanlıqla gülümsədim.Lüdöviq bu vaxta qədər gördüyüm hislərini açıq-aşkar bəlli edən ilk insan idi.Dostca əlini sıxaraq təşəkkürümü bildirdim.Qaplana minərək iddialı duruşlu qızı sığallayaraq qamətimi dikəltdim.
J:Gedək,Qaplan..
Yavaş-yavaş həyətdən uzaqlaşıb meşənin içinə yol aldım.Yol boyu içimə qəribə rahatlıq duyğusu yayılmışdı.Yəqin ki,bu Qaplanın işi idi..Arada göyün guruldaması mənə Qaplana mindiyim ilk günü xatırlatdı və üzümü səfeh gülümsəmə bürüdü.Şimşəyin çaxması ilə dik atıldım və özümün də bilmədiyi səbəbdən Qaplanı yüksək sürətlə çapmağa başladım və meşənin içinə daldım..
Lüdöviq tam haqlı deyildi,bura çox zəif işıqlandırılmışdı..Meşə vahiməli qorxu filmlərindəki səhnələri xatırladırdı.Arada gələn xışıltılar da məni ayrı qorxurdurdu,amma uzaqlaşmaq istəyirdim.Qaplan sürətini artırdıqca özümü səmada şığıyan qartaltək azad və güclü hiss edirdim.Anidən Qaplanın dayanıb iki ayağını havaya qaldırması ilə bir an yıxılacağımı sandım,amma tez də özümü ələ alaraq Qaplanı sakitləşdirdim.Lənət olsun,nə baş verirdi?..Qarşımı tam görə bilməsəm də qaraltını sezib irkildim..Meşənin bu qədər dərinliyində..insan izi dəyməyən yerdə kim ola bilərdi ki?Gözlərimi qıyıb bir müddət də o boşluğu analiz elədim..Bir heyvan olduğuna təxmin yaradaraq Qaplanı yavaş-yavaş qabağa sürdüm. Şimşəyin çaxması ilə qaranlıq meşə bir az da işıqlandı və yağış yağmağa başladı.Fırtına qopmuşdu