əlimi çəkirəm ,yadıma düşür ki,otağımın işığı yoxdur. Mən də göz qapaqlarımı yumub, beynimdə gizlətdiyim xəyalları qaranlığın qoynunda azadlığa buraxıram. Bütün xəyallar uçaraq havanın zərif və şəffaf maviliyin,səmanın parçalanmış yerindən süzülən isti, quru şüalarına qərq olur.Bu zaman içimdə yaşadığım bütün hadisələri danışır, dərdləşir,dənizin dalğaları ağuşuna aldığı kimi sinəsinə basdıqda gözümdən axan yaş damlalarını yanağıma içizdirir.Bəzən sanki gülməli bir komediyaya baxır, gülür,hətta gülməkdən dözə bilməyib yerə yıxılırdıq.Bəzən isə susur,heçnə demir,danışmadıqca qəhər boğur,deyə bilmədiyim sözlər isə kəndir kimi hörülüb boğazımı sıxmağa davam edirdi.Əslində isə ən çox danışan hər şeyi izah edən həmin kəndir kimi boğan sözlərim idi...

Amma özümü heç vaxt yalnız,tək adlandırmadım,əksinə ətrafımda milyonlarla insan var ünsiyyət qurmağa.Sadəcə bütün xəyallarımın gerçək olduğu ,danışmaq istədikdə danışdığım,ağladıqda qucaqlayan qollar,güləndə mənlə gülən,dərdlərimi böldükdə məsləhət verən,susmaq istədikdə başımı sığallayan ya ailəm,ya sevgilim,ya da dostlarım yox qaranlıq otağımdır.

Uşaqlıqda mənə valideynlərimin qoyduğu qadağalar böyüdükdə də dəyişmədi.Ehh,pul istəməyə çəkindiyim günlər...Sinif uşaqları günorta yemək yeyərkən "yox, mən ac deyiləm"-deyib 1 parça,qırıntıda olsa çörək axtarmağa gedirdim.Pulum olmadığı üçün yemirdim ,amma valideynlərimə də demirdim.Bütün bunları dediyim sadəcə bir dostum var idi qaranlıq otağım...

O gün evə qayıdanda qarşıda,daşın üstündə oturan boynu bükük,günəş şüalrından utanan bənövşə kimi əlini uzatdığı üçün peşiman olmuş,utandığından heç əlini açmayıb yumulu saxlayan bir dilənçi qadın gördüm.Yanından ötüb keçdim ,amma öz halım yadıma düşdü, qadının halına acıdım. Kim axı? Hansı vicdansız övlad, övladı yoxdursa bacı, qardaş, qohumlar bu ağbirçək nurani bir nənəni bu hala düşməyinə səbəb ola bilər? Yaxınlaşıb cibimdə olan son pulumu qəpiyinə qədər ona verdim,əlimi çiyninə qoyub :

-Allah böyükdür,nənə. Gözəl