yağış,dayanmadan Xəzərə öpüşünü göndərirdi.Hamının dayanıb özünü dənizə hökmdar hiss etdiyi həmin qayada indi mən, dayanmışdım. İçimdə ruhən bir soyuqluq, tənhalıq və ağırlıq hiss etdirdim.
Səfehcəsinə uzanan sahil küçəsi.....

Mən elə bir baxış nöqtəsi axtarmağa çalşırdım ki, oradan bu küçə gözümə görünməsin. Astaca evimə qədər aparan bu dolaşıq küçədə yeriməyə davam edib, getdiyim bu üfunətli küçədən sadəcə öz evimə aparmağını xahiş etdim. Yolu getdikcə otluqlara, daşlara baxır, elə hey düşünürdüm.Məni düşündürən isə xatirələrdir- zibilliyə tullanılan köhnə acılar, bəlkədə sevincdən küçədə söylənilən mahnılar.

Həyətə girəndə yenə əvvəlki kimi yatdığı yerdən üstümə şığıyan Alabaş pəncəsiylə mənə salam verib xoşgəlmisən deyirdi. Bu zaman qapını açıb bir-birini gözləyib cərgə ilə gələn ailəm, qohumlarım üzümə baxıb yenə də Alabaşın onları qabaqladığını gördükdə üzlərində qəribə bir şey sezdim. Uzaqadan gəldiyim üçün başımda fırfıra kimi dönən qohumlarım yenə də həmişəki kimi məni sanki məngənə arasında sıxırdı.Evə girən kimi süfrənin üstünə düzülən boşqablar, çəngəllər, salfetlər, hər cür təamlar göz oxşayırdı. Hələ evə girəndə ən çox sevdiyim yeməyin qoxusu dörd bir tərəfi bürümüşdü. Düzdür, acmışdım, susamışdım, yeməyə, içməyə ehtiyacım var idi, amma mənə lazım olan tək şeyin otağım olduğunu heç kim bilməsə də mən bilirdim. İnsanları qırmağı bacarmadığım və sevmədiyim üçün qırmadım onları. Əziyyət çəkib hazırladıqları növbənöv təamlardan daddım. Yeməkdən sonra məni söhbətə tutan qohumlar and içmişdilər ki, mənə imkan verməyəcəklər otağıma girməyə .Amma çox keçməmiş onlara yorğun olduğumu, istirahət etmək istədiyimi dedim.

Oradan aralandıqda pilləkənlərlə yuxarı qalxıram,yuxarıda divardan asılmış şüşə güzgüdə bir kimsəsizin ani görüntüsünü görürəm. Saatın kəfkiri tıqqıldayır, zamana nəzarət edir, təmiz ayaqqabılarda olan ayaqlarım pilləkənləri bir-bir addlımlayır. Otağıma girirəm ,qaranlıq basan otaqda əlimi divara gəzdirib işığı axtarıram və bir andaca