k bizə yaxınlaşdı-Gülçin bizə biraz izin ver.
Gülçin çıxdıqdan sonra Nəzakət xanım masaya əyləşib,mənim də qarşısında oturmağımı işarə etdi.
-qızım biz səni çox bəyəndik,Azər də razıdı amma biz sənin dəqiq fikrini bilmirik.
-M...Mən...Mən-dilim dolaşır,nə deyəcəyimi unudurdum-Biz bir birimizi yaxşı tanımrıq...
-Düz deyirsən hələ bir dəfə görüşmüsüz amma nə edim oğlumun xeyir işini görmək istəyirəm...
-Başa düşrəm amma qərar verərkən tələsmək istəmirəm.
-Yaxşı qızım tanıyın bir birinizi amma çox çəkməsin.Əslində Azər çətin oğlandı,sənə qarşı kobudluq edə bilər ancaq onun çox yumşaq,pambıq kimi qəlbi var əgər Azərin o damarını tuta bilsən səni ömür boyu ovcunda gəzdirər.
Qarşılıq olaraq sadəcə gülümsədim.Nəzakət xanım qalxıb qonaq otağına keçdi.Fikir məni bürümüşdü,düzmü edirdim səhvmi? Qapının səsinə fikrimdən ayılıb qapıya yaxınlaşaraq açdım.Gələn Azər idi,yenə sərt baxışların üzümə zillədi,qorxurdum ki,bu baxışlar əvvəl axır üzümdə deşik açacaq.
-Salam...Necəsən?
-Yaxşıyam siz?
-Məndə yaxşıyam.Telefonunu verə bilərsən? Mənim telefonum dostumda qalıb,deyim evə göndərsin.
Əlimdə ki,telefonu ona uzatdım.Əmr formasında demədiyi üçün sevinərkən xatırkadıqlarımla sevincim üzümdə donmuşdu.Mən onun adını fərqli qeyd etmişdim.Yavaş yavaş başımı qaldırdığımda gördüyümə inana bilməmişdim.Təəcübdən ağzım açıq qalmışdı.O gülürdü...Azər gülürdü...Gülərkən də yaraşıqlı idi...Off nə danışram mən.
Biranda gülümsəyən gözlərini mənə dikdi.
-Demək "buz parçası" ?
Allahım niyə burada və umumiyətlə heç yerdə aralanmış yer yox