necəsiz?
-Yaxşyam sən?
-Şükür.
Görəsən bu adama deyən olmayıbmı ki,biri hal ehval tutduğu zaman nəzakət xatirinə gülümsəmək lazımdı.Səssizcə maşına əyləşdim.
-Harasa getmək istəyirsən?
-Fərqi yoxdu.
-Bildiyim qəşəng restoran var,yeməkləri də dadlıdı.
Başımı yelləməklə yetindim.Yolboyu sakitlik höküm sürürdü,arada mən Nəzakət xanımı və Gülçini soruşduğumda çox qısa cavablar verərək susurduq.
Dəniz kənarı bir restorana çatıb maşından enərək içəri daxil olduq.Boş masalardan birinə əyləşdik,yemək üçün tez idi onun üçün kofe sifariş edib söhbət etməyə başladıq.Daha çox ailəmizdən danışırdıq.
-Anamın ölümünü tam xatırlamıram,8 yaşım vardı əslində böyük qız idim niyə xatırlamadığmı bilmirəm.Tək bir şey yadımdadı,atam üzümü qavrayıb gözlərimə baxdı və "anan artıq yoxdu" dedi.O an burda-əlimi ürəyimin üstünə qoyub davam etdim-tam burda bir ağrı hiss etdim o ağrını heç unutmuram.
-O ağrını məndə bilirəm,üstəlik mən 5 yaşım olmasına baxmayaraq,hər anını saniyə saniyə xatırlayıram.
Bu adam nədən bəhs edirdi Nəzakət xanım sağ idi və yanında idi.
-Amma Nə...Nəzakət xanım?-Yenə səsim titrəmiş və sözlərimi rahat deməkdə çətinlik çəkirdim.
-Atamın ikinci həyat yoldaşıdı.
Çox təccüblənmişdim,sözün esl mənasında şok olmuşdum.Nəzakət xanım danışdıqca sanki öz doğma oğlundan bəhs edirdi və onun ailə qurub xoşbəxt yaşaması üçün əlindən gələni edirdi.Səadət xala eləcə də Nəzakət xanım kimi yaxşı insanların var olduğnu bilmək gözəl hiss idi.
-Bəs doğma ananız?
Üzümə baxdı...Gözlərində dərin bir nifrət və qəzəb vardı.
-Getdi...Çox ağladım amma getdi...Yağış yağırdı...Amma yenədə getdi.
-Niyə getdi?
-Başqasına aşiq olubmuş-üzündə elə bir ifadə vardı ki,ən sevdiyi oyuncağını başqası almış körpənin baxışı kimi,məyusluq və qəzəb.
Susub qalmışdım,nə deməli olduğumu bilmirdim.O,da məni kimi anasızlığı yaşayıb,bunu düşündükcə çox pis olurdum,anasızlığı yaşamayan bilməz bu ağrını.O an anladım ki,Azərin bu "buz parçası" görüntüsünün əsas səbəblərindən biri qəlbin də yatan