ə bil.Keçmişdə sevgilisinin olması məni narahat etmirdi.30 yaşı var hər halda olmalı idi,mən anası ilə bağlı mövzuda ilişib qalmışdım.Alın yazımız eyni imiş,deməli ona görə onu özümə yaxın hiss edirdim.
-Nəzakət xanım sizi çox sevir.
-Bilirəm...O,elədi ürəyi sevgi ilə döyünür.
-Öz ananızın hara da olduğunu bilirsiz?
-5 il əvvəl bir xəstə gətirmişdilər,əməlyatı mən etdim uğurla başa çatdı.Xəstə yaxınlarına şad xəbəri vermək üçün yaxınlaşdım.Bir qadın başını əyib ağlayırdı,anladım ki həyat yoldaşı odu.Qadın başını qaldıran kimi tanıdım...Anam idi...O,məni tanımadı...Mən tanıdım amma o,tanımadı...Dü
şünə bilirsən?Anam məni tanımadı.O gündən onun haqqında düşünmürəm.Əvvəllər düşünürdüm hardadı?Necedi?
-Axtarmadınız?
-Dəfələrlə...Amma uğursuz olurdu.O gün qeydiyyat şöbesində gördüm ki,adı soyadı dəyişib və Azərbaycana yeni qayıdıblar.Daha əvvəl başqa ölkədə yaşayıblar.
Yenə səssizlik çokdü,dənizin asta asta dalğalanması susturmuşdu bizi.
-Səhər haqlı imiş.
Səssizliyi ilk o,pozdu...
-Nə barədə?
-Sən də qəribə bir şey var...Anam haqqında danışmağı sevmirəm,bu haqda ümumiyyətlə danışmıram amma sənin yanında rahatam,sanki kəlimələr özü tökülür dilimdən.
Yanaqlarımın yandığını hiss edirdim,ilk dəfə mənə xoş söz deyirdi,əmin idim ki bu anı unutmayacam...
-Evə gedək?
Başı ilə razılıq bildirdikdən sonra yavaş yavaş qalxıb maşına yaxınlaşdıq və əyləşərk evin yolunu tutduq.Yol boyu o,gözlərini yoldan,mən isə ondan çəkmirdim.Dayanacağa çatdığımız da biran da arxaya dönərək ifadəsiz baxışlarını üzümə zillədi.
-Sənəm mənimlə evlənməyə razısan?
Sualını gözləmədyim biran da verməsi məni