MƏNİMSƏN
Afaq.Q
Bölüm 4. Həqiqətlər.
Hər zaman olduğu kimi oyanıb yatağımda oturaq vəziyyət alaraq dizlərimi qarnıma doğru çəkdim.Üzümdə ki,axmaq gülümsəmə ilə hələ də dünən yaşananları düşünürdüm.Çox mehriban insanlar idi,dünən daha da dəqiq anladım ki,onlar doğurdan da daxili gözəlliyə önəm verirlər.İlk dəfə tanımağıma baxmayaraq,Nəzakət xanımın eləcə də Gülçinin yanında olduqca rahat idim və bu cür ailə ilə qarşılaşdığım üçün özümü şanslı hesab edirdim.
Azərin gəlişi,telefon məsələsi...Hələ də düşündükcə utancımdan gizlənməyə yer axtarırdım.Onun gülüşü getmirdi gözlərimin önündən.Hər zaman sərt görünür amma gülümsəmənin ona nə qədər yaraşdığını bilsəydi hər an gülümsəyərdi yəqin.
Gülçin qardaşı ilə zarafat edərkən yenə üzü sərtləşmişdi.
-Az danış qalx mənə çay süz-dediyində başa düşdüm ki,zarafatı heç sevmir.
Gülçin mənə dönərək sualını ünvanlamışdı.
-Sənlədə belə əmr ilə danişir?
Bir söz demeyib gülümsəmişdim.
-Fikir vermə o həmişə elədi-deyib qardaşına dil çıxarmışdı.
Bu anları düşündükcə gülüşümü yığa bilmirdim.Dünənki günün hər saniyəsini xatırlayırdım,yaddaşımın ən silinməz küncünə həkk olunmuşdu.
Qərar vermişdik,bu gün görüşəcəkdik ona görə səhər yeməyindən sora hazırlaşmağa başladım.Hər zaman olduğum kimi görünməyə üstünlük verirdim amma artıq yaxşı görünmək istəyirdim.Hara gedəcəyimizi bilmirdim,ona görə sadə geyim seçmişdim.Cins şalvar,qara kofta və üzərinə uzun qara jilet.Kasmetika ilə görüntümü tamamlayıb güzgüdə özümə baxdım,pis deyildi.Üsyan etməyin günah olduğunu bilsəmdə,bəzən özümü Allaha üsyan edərkən tapırdım,deyəsən indi də o anlardan biri idi "Allahım mən niyə digərləri kimi deyiləm"
-Sənəm telefonun çalır.
Eşitdiyim səsə fikirlərimdən ayılıb telefona baxdım.Azər idi və dayanacağa çatdığını bildirib söndürmüşdü.Ayaqqabılarımı geyib aşağı endim "bircə Aytənlə qarşılaşmayım" deyə dualar edərək irəlilədim.Azər maşından enib,məni gözləyirdi.Onun da geyimi bugün sadəlikdən yana idi,cins şalvar və qara köynək.
-Salam
-Salam