çökmüşdü.Arayı yumşaltmaq mənə düşürdü.
-Aytən toyu nə vaxt eləmək fikriniz var...
Beləcə mövzu deyişmiş,ordan burdan söhbət etməyə başlamışdıq.
Aytən nişanlısı ilə aralarında ki sevgi münasibətindən danışdıqca məni fikir götürürdü.Azərin mənə qarşı heç bir hissi olmadığnı bilirdim,heç mənim də ona qarşı bir hissim yox idi,sadəcə xoşum gəlirdi.Bunu sevgi adlandırmaq hər halda dünyanın ən axmaq fikiri idi.Bəs belə ömür keçərdimi?Sevgisiz bir yaşam sürdürülə bilərdimi?Bu haqda düşünsəm yəqin dəli olacaqdım.
Qızları yola saldıqdan sonra ev işləri ilə günümü yola verib heçnə düşünməməyə çalışdırdım.Axş
am telefon çaldığında, "Buz parçası" yazısını görməyimlə otağa qaçmağım bir oldu.Bütün düşündüklərimə inad onun tək zəngi belə ürək döyüntülərimin artmasına səbəb oldu.
-Alo
-Necəsən Sənəm?
-yaxşıyam,siz?
-biraz yorğunam,əməlyatım var idi düşündüyümdən uzun çəkdi...
İlk dəfə onunla hardasa 1saata yaxın telefonla danışmışdıq,inana bilmirdim.İşindən,gününün necə keçdiyindən danışır,mənim nə etdiyimlə maraqlanırdı.Çox qəribə hal idi,nə vaxt Azərlə bağlı beynimdə mənfi fikirlər yaransa,mütləq nəsə olurdu və mənim düşüncəm dəyişirdi.Artıq onun qismətim olduğuna yavaş yavaş inanırdım.Üzük almaq üçün bərabər gedəcəyimizi dedikdən sonra sağollaşmışdıq.
Səhər hazırlaşıb onu gözləyirdim.Azər getdikcə gözümdə doğmalaşır,yaxın birinə çevrilirdi.Artıq onun sərt siması,kobud səsi üçün belə darıxırdım.
Qısa zəngi ilə çatdığını bilib çantamı götürərək aşağı endim.Dayanacağa doğru irəlilərkən həyəcandan bütün bədənimin əsdiyini hiss etdim,özümdəki dəyişiklik heç ürək açan deyildi.Az qalırdı ayağım dolaşıb yərə yapışam,içimdən "özünə gəl Sənəm"deyib tənbehlər yağdıraraq dayanacağa catmışdım.Azər hər zaman olduğu kimi maşına söykənib gözləyirdi,yenə olduqca yaraşıqlı görünürdü.Sərt baxışlarını qara eynək altında gizləmişdi amma bu ona xüsusi hava qatırdı.İncələməyi dayandırıb yaxınlaşdım.
-Salam.
-Salam necəsən?
-Yaxşıyam siz?
-Şükür.
Maşına əyləşib ticarət