MƏNİMSƏN
Afaq.Q
Bölüm 6. Səni tanıdım.
Mənə elə gəlir ki,mən artıq düşüncə qabiliyətimi itirirəm.Yəqin uşaq vaxtı yüksək hərarətli xəstəlik keçirmişəm ya da məni oynatmaq istərkən üç dəfə atıb iki dəfə tutublar çünki artıq verdiyim qərarları və özümü başa düşmək də çətinlik çəkirdim.
Məzarlıqdan evə necə döndüm,nəcə axşamı yola verdim bilmirəm.Hərşeyi robot kimi yerinə yetirir,belə də olmalı imiş kimi davranırdım.
Kənana dərslərində kömək etməyə çalışırdım amma heç cürə fikrimi toplaya bilmirdim sanki beynim fəaliyətini dayandırmışdı.
-Kənan çətindi özün həll et-deyib çıxmışdım.
Özümü güclə otağa atıb qapını bağladım.Elə bil boğazım da nəsə qalmışdı,udquna bilmirdim.Pəncərəni açıb dərin nəfəs alaraq,yaşananları analiz etməyə başladım.Nə etmşdim yenə? Ani qərarla özümə yeni problem yaratmışdım,həm də çox böyük bir problem.Nəyə güvənərək bu qərarı verdiyimi bilmirəm amma ciddi-ciddi özümü oda atmışdım.Olanlardan sonra elə ordaca bu münasibəti bitirmək evəzinə,yeni yön vermişdim.Azərin məni sırf çirkin olduğum üçün,ona xeyanət etmək ehtimalımın olmayacağı üçün seçdiyini bilmək qəlbimi çox incidirdi.Onun bu düşüncəsi çox axmaqca idi.Xeyanət insanın gözəl ya da çirkin olmasından asılı deyildi ki,Azər bunu anlamırdı.Bundan sonra nə olacağını sakitcə gözləməkdən başqa çarəm qalmamışdı.
Günlər bir birini əvəzləyir və nişan günü yaxınlaşırdı.Bu günlər ərzində Azər ilə bir dəfə də üz üzə gəlməmişdik,görüşmək bir yana heç telefonla belə axtarmırdı.Sözü olduğun da ismarıcla bildirirdi,hiss edirdim məndən qaçdığını.Hazırlıqları Nəzakət xanım və Gülçin ilə tamamlamağa çalışırdıq,yalnız nişan libası qalmışdı onu da Azər özü seçib göndərəcəyini bildirmişdi.Nişana iki gün qalmış,unutduğunu yeqin edirdim.Zəng vurub soruşmaq istəmir,nə geyəcəyim haqda qara qara düşünürdüm.Qapının səsinə düşüncələrimdən ayılıb qapını açdım.Tanımadığım bir nəfər qapıda dayanmışdı.
-Buyurun,
-Sənəm Cəfərova?
-Bəli mənəm.
-Bunu Azər bəy göndərdi-deyib,əlində ki,qutunu mənə uzatdı.
Otağa