Qapının səsi otaqda vahiməni daha da artırırdı...Bayırda soyuq külək vıyıltısı
Və tənhalığın müthiş ehtirası gəlirdi bir kiçik fonda zərif melodiya...və külqabısı dolu Siqaret...bu gün hər şeyi silib düşünürdü...Dəyərli nə var??
Bakının günəşi otağa işıq verib Qocanın ruhuna toxunurdu qocanın ağlında bir şey var idi Dəyərli nə var ki??Dost pul ailə??
Səmimi qəlblər həmişə daha həssas olur və daha çox çəkilir dar ağacına...Qəddar olmaq üçün nə lazım idi ki??Bəlkə biz gedəcəyik və illər sonra qayıdanda.......nə isə bilmirəm...
Qoca ətrafına baxıb bir şeyi düşünürdü mən güclüyəm yoxsa zəif..?Dəyərli birimi bunu edər yoxsa nəyi ??bilmirəm yenə növbəti siqareti söndürüb külqabida əzdi ..və deyinə deyinə səndə axirda Bir toz dənəciyi olacaqsAN Napaleon...
Piano arxasinda...Lunnaya sonra rekviem çalinir və qocanın düşüncələri birə beş artırdı mən kiməm lənətlənmiş ya müqəddəs insan??
Tanri varmı cənnət cəhənnəm alın yazisi altinda olan uydurmamı yoxsa???bizim iradəmiz varmı??yoxsa biz sadəcə bir oyunca ...76 yaşlı bir oyuncağammı mən.....Bilmirəm...Həyata uzaqdan baxanda necə sakit axarla keçdiyini cavanlıqda heçnə edə bilmədiyini və sonda bir dahimi yoxsa bir cahilmi qocamı yoxsa oyuncaqmı anlamırsan...Qocalar niyə ağlayır????
Kitab rəflərində olan toz basmış kitablar biz bunu oxuduq hə qoca??bir işə yaradımı heç olmasa yoxsa sadəcə oxumaq yaxşıdır deyib oxuduq...bilmədim ki qoca
......bir psixoloq var idi...qocaya qarşı marağı olan ...və qocanı anlayan bir iki insanda biri...ən əsası çox danışmazdı həkim...Vaxt keçdikcə qocanı daha yaxşı anlayırdı...bir sual qalmışdı həkimin beynində...Qoca hər dəfə soruşurdu..



---Həkim xoşbəxtsənmi??




Həkim əvvəllər bu sualı eşidəndə gözlərini qaçırardı....nə yalandan yaxşıyam,xəşbəxtəm demək istiyərdi...nə də bunu üzə çıxarmaq...Ama indi başqaydı...baxışlarındakı qətiyyət,gülüşündəki təbiilik,düşüncələrindəki pozitivlik....onun bütün jest,mimika – bədən dili xoşbəxtliyinə işarə idi...təkcə bir şey vardı :