i Lev Tolstoyun...Təkəbbür yixdi evimizi..

---- ....yaşın üstə yaş gəldikcə...İllərin tozu üzərinə hopduqca...səndən bir şeylər azalır ya...?qorxudurmu səni qocalıq?...İndiyə kimi yaşım artdıqca sevinərdim...axı "böyüyürdüm”...böyümək yaşla deyil...yaşadıqların nə qədər ağırlaşarsa o qədər böyüyərsən...mən 5 il öncədən böyümüş imişəm....sonrası yalnız rəqəmlər dəyişirdi... yaş 20...və mən nəinki böyümək...yaşlandığımı düşünürəm...20dən sonrası 30a doğru çox sürətlə irəliləyir...dayanmadan...əsas bu illərdi məncə....bu müddətdə həyatın üçün,özün və gələcəyin üçün bir şey etdin etdin...yoxsa burax getsin...bu həyat sənin deyil....

Yoo bir uşaq gəzməyə başlayanda əvvəlcə iməkləyir..sonra yıxılır birinci yıxılmada ağlayır sonrakılada artıq Gülür))Yəni vecinə olmur...və yaxudda əlinin bir barmağı qanayır sona üstün qabıq bağlayır ama həmin hissə o birilərə nisbətən daha bərk olur..həyatin mənası budu..İnsanoğlu lənətlənmişdi....biz mələk deyilik nəinki şeytan..

---- bir gün öz həyatını yazıya töksən...bir kitab yazsan...adı nə olardı?...həyatını qısaca necə ifadə edərdin...

Bir kitab yazsaydım adın Uşaqlığın Tanısı...qoyardım..çünki uşaq olanda çox sevirdim çox...ancaq böyüdük...və Tanri əlini üzür bizdən get gedə..və sonda heç vecinədə olmur kim bizə lazimdi ya yox...verdiyini tez alır...Biz ki Tanrini çox sevmişdik...heç belə bir şey yazardım...Bir yaz günündə ağladım və doğuldum...bir qış günüdə öldüm və ağlatdim...300 il sonra bir toz olub tapdaq altda qaldim...bax budu insan həyatı hər şey dəyərsizdi....heç nəyin dəyəri yoxdu

---- Tanrıya qarşı üsyanlar....hərçəndki Rəbbim üsyan edənləri sevmir...çünki insan varlığı hər arzuolunmaz şəraitdə günahı özündə,ətrafında axtarmaz...

Bizim yaradılmağımız özü belə bir günahdı...bu dünyada nə təbiidirsə o günahdı...Biz doğulanda Zaradan pencəklə doğulmadıq...çılpaq göndərdi Tanrı bizi...ama burda brend üzərində qırğin düşdü...mən çox axtarıram hərdən bu kiçik beynimlə ki Bəs Tanrı hara baxır...çox dərinə