İt bəxti
(hekayə)
Ona qohum-qardaşın arasında hamı hörmət eləyirdi. Uzun illər heç kəsin qarşısında əyilməmiş, öz ailəsinə və vətəninə bağlı, daim insanların yanında başı uca olan Azər dayıya hamı hörmət eləyirdi. Onun nə pulu var idi nə vəzifəsi, amma həmişə başı dik, alnı açıq idi. Çünki heç kəsin yanında əyilməmiş, heç kəsin qarşısında üzü qara olmamışdı. Cavanlar ona baxıb nümunə götürür, əsl kişinin bütün cəhətlərini onda görürdülər. Arvadı, uşağı o evə gələndə ayağa qalxır, onu sevir və onun sözünün çəkisini hiss edirdilər. Azər dayı köhnə kişilərdən idi və deyirdi ki, indi kişi qalmayıb.
Mən isə adi bir oğlan idim. Hansısa bir firmada işləyir və özümü dolandırırdım. Amma həmişə işimdə hiss eləyirdim ki, müdirə bir az yaltaqlanıram ya yuxarı vəzifədə iş boşalanda istəyirəm ki, məni ora qoysunlar. Bu hiss məni rahat buraxmırdı, özümü alçalmış hiss edirdim. Amma söhbət məndən getmir. Məsələ Azər kişi ilə bağlı idi. Ona qəribə bir təkliflə gəlmişdim. Daha doğrusu bu təklif mənim özümə də qeyri adi bir şey kimi gəlirdi. Amma məndən istəmişdilər mən də bunu Azər kişiyə çatdırmalı idim.
Qapını döyüb içəri keçdim:
- Salam Azər dayı, necəsiz..
- Salam ay bala, keç içəri.. çoxdandı görünmürsən.
- Həə yee, o qədər iş var ki, xaricə gedirəm gəlirəm, sifarişlərimiz olur.
- Hə bala, Allah səni saxlasın. Mən də iş axtarıram bu yaxınlarda bir təklif olmalıdır. Hörmətli bir adam var, deyəsən elmi işçi lazımdı olara.
- Həə, eşitmişəm
Deyib udqundum. Bu təklifi Azər kişiyə necə edəcəyimi bilmirdim. Köynəyimin yuxarı düyməsini açıb dedim.
- Azər dayı, bağışla məni vallah. Amma bir iş təklifi var.. bilmirəm necə deyim. Çox sərfəli təklifdi.
O mənə baxdı, qaşlarını çatdı:
- Nə işdi ki?
Mən cəsarətimi toplayıb başdan ayağa ona təklifi danışdım.
Azər dayı, deməli bizim xaricdə bir müştərimiz var. Onun qolf meydançasına biz dərmanlar göndəririk. Ot dərmanları. Deməli bu adam çox varlı adamdı. Xaricidir, heç desən Azərbaycan hardadı bilməz. Bax ona bir işçi lazım