varmalı idim çünki sabah nişanım olacaqdı.Ləğv etsəm,atamı çox üzəcəkdim,eyni anda dayımıda.Evləns
əm,məni sevməyən bir adamla necə yaşayacaqdım.Nə edəcəm? Nə edəcəm? Dəli kimi otağın içində o baş bu baş gəzinməyə başladım.Bu an Aytənin sözlərini xatırlamışdım, "özünə aşiq etməyi bacaracaqsan" demişdi.Doğurdan bunu bacara bilərdim? Bundan əmin deyildim həm də heç əmin deyildim çünki özümdə Azərə qarşı heçnə hiss etmirdim.Bu işi elə bu gün bitirməli idim.Saat gec idi,buna baxmayaraq atamla danışmalı idim,sabah daha da gec olardı.Otaqdan çıxdığım da atamla Səadət xalanın hələ yatmadıqlarını və mətbəxdə asta səslə danışdıqlarını eşitdim.İçəri keçmək istərkən atamın cümləsini eşitdim.
-Bax Səadət Sənəmin bunlardan xəbəri olmasın.
Mənim nədən xəbərim olmayacaqdı ki.Qapıya yanaşıb dinləməyə başladım.
-Narahat olma bilməyəcək.
-O ev mənə atamdan qalmış tək yadigar idi.Sənəm bunu bilir,satdığımı öyrənsə çox üzüləcək.
-Heç olmasa nişanı yola verə bilək,toyu onlar etmək istəyir.
-Bu pul nişanı rahatca təmin edəcək,toy məsələsində isə heç içimə sinməsə də razılaşmağa.
-Sıxma ürəyini Afiq əsas qızımız xoşbəxt olsun.
-Səhər Azər zəng vurmuşdu,çox mədəni oğlandı.Qızım o cür oğlana qismət olduğu üçün çox şadam.
Əlimi ağzıma tutub otağa keçdim və qapını örtüb elə olduğum yerə çökdüm.Atam rayonda olan ata yadigarı evi satıb sırf mənə,mənim xoşbəxtliyimə görə.Mən isə gedib hərşeyi ləğv et deyəcəkdim həm də nə üçün? Zəifliyim ucbatından.Mən ki hər şeyin öhdəsindən gələcək gücə sahib olduğumu bilirdim.Yox bu mən deyildim,belə səssiz qalmayacaqdım.Azər buz dağı idi isə mən də günəşi olub onu əridəcəkdim.Həm ona söz vermişdim,ona hər şeyin insanın ürəyindən asılı olduğunu göstərəcəkdim.İndi isə yatmalı idim çünki sabah nişanım olacaqdı.
Axşamkı çətin gecədən sonra,evdəki səs küyə güclə yerimdən qalxıb otaqdan çıxdım.Rayondan qohumlarımız gelmişdi,daha doğrusu Şəmkir bizə yerimişdi.Çoxunun sırf maraqdan gəldiyini yaxşı bilirdim.İndi onların tək düşüncəsi "Sənəm kimə ərə