Ana, sənə nə oldu? Zəng edən kim idi?

Anası durmadan ağlayır və heç nə demirdi. Bir qədər sonra o da anasına sarıldı və səbəbini bilmədiyi halda ağlamağa başladı.

Nəhayət, anasının hıçqırtı dolu səsini eşitdi:

- Oğlum, atan...

- Nə? Nə olub atama? Tez ol, de görüm nə olub?

- Dünən gecə fırtına zamanı atanın iş yerində partlayış olub.

- Atam ölüb?

- Yox, oğlum, bilinmir. O və bir qrup neftçi dənizə düşüblər, dalğalar onları harasa aparıb. Onlardan xəbər yoxdu.

- Deməli, ölməyib, hə? Mənim atam güclüdü, yaxşı üzməyi də bacarır. Dənizə düşübsə, üzüb gələcək, sən bilirsən o necə dalğaların, fırtınaların öhdəsindən gəlib?! Özü mənə danışmışdı hamısını. Bu dəfə də bacaracaq. Dəniz onun dostudu, ona zərər yetirməz. Atamı bizə qaytaracaq. Ağlama...

Bu dəm ana oğluna dünyada hamıdan çox inanmaq istəyirdi, amma dəstəyin o başından gələn səs... O səs heç bir ümid yeri qoymamışdı. Qısa zaman ərzində hadisədən xəbər tutan qohum-əqrəba bir araya toplaşdı. Hər kəs telefon başında bir xəbər gözləyirdi. Zənglər ara vermir, geridə qalan hər saniyə onun qəlbində cücərən qorxunu daha da böyüdürdü. Ruhunu əzərək onu kiçildir, cılızlaşdırırdı.

Artıq ağlaya da bilmir, içində bəslədiyi ümidi böyütmək üçün anasının, nənəsinin, əmisinin üzündə zərrə qədər də olsa, ümid işartısı tapmağa çalışırdı. Amma... Axtardığını görmədikcə yazıqlaşaraq öz qınına çəkilən tısbağa kimi başını çiyinləri arasına sıxaraq gözlərini bir nöqtəyə zilləyib, xəyalən dənizə, dalğaların arasında atasını axtarmağa gedirdi.

Nənəsi uca səslə ağlayır, fəryad edirdi.

- Bu, nə taledi balama qismət oldu?! Uşaqlıqdan yetimliyin nə olduğunu bildi, uşaqlığını yaşamadan tez böyüdü, tez kişiləşdi. Bizə sahib çıxdı, hər şeyə dözdü, çətinliklərə qatlaşdı, üzümüzü daima güldürdü. Özü də ayaqda qalmağı bacardı, məni də, bacısını da, qardaşını da ayaqda saxlamağı bacardı. Həyatda ən çox qorxduğu da bu tifilin onun kimi atasız böyüməsi idi. Çünki onu güclü olmağa məcbur edən atasızlığın nələr