r hesabına başa gəldiyini yaxşı bilirdi. Yazıq balamın qorxduğu başına gədi.

Nənəsinin sözləri onu üç gün əvvələ ­­- ad günü gecəsinə apardı. Atası ilə dilaloqunu və verdiyi sualın cavabsız qaldığını xatırladı... Və səssiz-səssiz xısıldadı: "Onun da qorxusu varmış".

Vaxt keçdikcə evə gələnlərin sayı artırdı. Artıq gələnlər ona təsəlli verirdilər.

- Sən artıq yekə kişisən. Güclü olmalısan. Anana dayaq olmalı, onu sınmağa qoymamalısan.

Bir müddət sonra eşitdiyi oxşar ifadələr ona anlamsız söz yığını kimi gəlirdi. Artıq onları eşitmir, görmürdü. Gözləri qarşısında yalnız atasının xəyalı vardı.

Bir ifadə onun qulağında cingildədi.

NƏ? "Güclü olmalıyam". Bir az fikrə getdi. "Axı... Axı mən belə güclü olmaq istəmirdim".

Artıq saat altı idi, şər qovuşmuşdu. Gizlincə yan otağa keçdi, anasının çantasından pul götürüb, evdəkilərin gözündən yayınaraq çölə qaçdı.

Birbaşa ad günündə atası ilə birgə tort aldığı şirniyyat mağazasına gəldi. Həmin tortdan birini aldı, sonra eyni ilə ogünkü şamdan da on iki ədəd aldı. Gödəkçəsini geyinməsə də, bayırdakı soyuğu hiss etmirdi. Birbaşa sahilə endi. Tortu açıb, şamları üstünə düzdü, amma külək imkan vermədi ki, onları yandırsın. Yanağından yaş axa-axa bir dalda yerə çəkildi, nəhayət, şamları yandırdı. Sonra onları üfürərək gözlərini rəngi qarışmış dənizin ənginliklərinə zilləyib uca səslə bağırmağa başladı: "Mən güclü olmaq istəmirəm, atamı istəyirəm, ATAMI (MEHRAC