uşaqlar kimi başımı aşağı əyib danışmağa başladım.
-Acı sevmirəm...Yemək çox acı idi- Özümü müdafiəyə başladım.
-Günah məndədi,soruşmalı idim.
-Sən bunları necə yeyirsən? Heyif deyil öz plovumuz,dolmamız.
-Düzdü Milli mətbəximizə heç biri çatmaz amma fərqli yeməkləri dadmağı sevirəm.
-Başa düşdüm.
Çox ac idim...Onun da ac olduğnu bilirdim.
-Bəlkə başqa yemək sifariş edim?
-Yox...Evə gedək xaiş edirəm.
Qalxıb bir başa bizim evə gəlmişdik.Evdə heçkim olmadığından utanaraq da olsa Azəri evə dəvət etdim.Üstümü dəyişdikdən sonra süfrəni qurub yeməkləri isidərək masaya əyləşdik və yeməyə başladıq.Hər ikimiz çox ac idik,ona görədə səssizcə yeməyə dalmışdıq.Başımı qaldırıb Azərə nəzər saldığımda sevinmişdim,ilk dəfə onun bu cür iştahla yemək yeməsinə şahid olurdum.Süfrəyə baxdığımda isə bir növ şok keçirmişdim,çünki bütün qablar boşalmışdı.Bu mənzərə gülümsəməmə səbəb olmuşdu.
-Nəyə gülürsən?
Azərin kobud səs tonuna baxışlarımı ona çevirdim.
-Necə açmışdıqsa masa da təkcə boşqablar qalıb.
Bu sözümə Azər də gülümsəyərək qarşılıq verdi.
-Həqiqətən dadlı idi...Sənəm mənim evləndiyim qadından çox tələbim yoxdu,tək istəyim işdən evə gələrkən qapımı qadınım açsın,axşam yeməyini öz evimdə,onun hazırladığı yeməklərdən yeyim.Ailə həyatım sevgi üzərinə qurulmasa da hörmət,dostluq üzərinə olsun.
Yenə dostluq...Dəli olacaqdım...Sadəcə başımı yellədim,əslində düz deyirdi bizim ailə həyatımız sevgi üzərinə qurulmurdu.
-Səninlə razıyam ancaq unutduğun bir şey var,mən də bir qadınam xarici görnüşüm çirkin ola bilər amma qadınam...Təbii haldır ki,evlənəcəyim insandan bu sözləri eşitmək heç xoş deyil...Mən səndən sevgi ummuram,mənim "dostun" yox "qadının" olduğumu qəbul etməyini umuram.Gördüyüm qədəri ilə buna hələ hazır deyilsən,hazır olacağın günə kimi evlilymiz kağız üzərində olacaq.
-Sən nə dediyinin fərqindəsən?
-Bəli.
Sakit tonla danışmağım Azəri çaşdırmışdı,heç bir söz demədən üzümə baxırdı.Dediklərimin əslində həqiqətdən ibarət olduğunu bildiyi üçün heçnə