gördüm.
-Sabahın xeyir.
-Sabahın xeyir...Omletin qoxusu yatmağa qoymadı.
-Keç əyləş...Nuş olsun.
Azərin iştahla yeməsi məni sevindirirdi.
-Çox sağol,dadlı idi...Bu gün işə getməyəcəm,kömək edərəm yatağı düzəldək,yerdə yatmağı sevmirəm.
Azərin sözlərinə çox pis olmuşdum,onu yerindən etmişdim.
Mətbəxi yığışdırdıqdan sonra,Azəri səsləyib otağı düzəltmək üçün işə başlamışdıq.İşlər bitdikdən sonra mətbəxə keçib yemək hazırlamağa başladım.Evin içində ki,balaca otaq Azərin iş otağı idi,əslində iş otağından çox kitabxanaya bənzəyirdi.Axşama kimi Azər ordan,mən isə mətbəxdən çıxmamışdıq.Sadəcə günorta yemək vaxtı çıxmış,yeməyini yedikdən sonra geri dönmüşdü.Evin içində görüşməyimiz müşgül məsələ idi.
Günlər bu şəkildə axıb gedirdi,səhərlər Azəri işə yola salır axşamlar qarşılayırdım,onun istədiyi kimi hər axşam qapını mən açırdım.Aramızda "sabahın xeyir" "axşamın xeyir" sözlərindən əlavə dialoq yaşanmırdı.Bu şəkildə 1 həftəni geridə qoymuşduq.
Hər zaman ki,kimi yeməkləri hazırlayıb Azərin gəlişini gözlədim.Nədənsə gecikirdi...Bəlkə əməlyatdı deyə düşünüb zəng etmək qərarımdan daşındım.Saat əqrəbi irəlilədikcə qorxu bütün bədənimə yayılırdı.Dəfələrlə zəng vursamda telefonu bağlı idi.Bu da azmış kimi çöldə yağış getdikcə şiddətini artırıdı.Dua etməkdən başqa çarəm qalmamışdı.Gecə yarısını keçirdi,divana qısılıb qalmışdım.Xəbər verib heç kimi təlaşlandırmaq istəmirdim.
Qapının yavaşca döyüldüyünü eşidib qaçaraq açmış və gördüyüm mənzərə ilə şok olmuşdum.Azər pərişan halda,tamam su içində,qaşı yaralmış və ayaqda güclə duracaq qədər içkili idi.
-Azər nə oldu sənə? Bu nə haldı?
Qoluna girib güclə içəri gətirdim.Danışacaq halda deyildi,nə edəcəyimi bilmirdim.Bu islaq halı ilə qalsa sətəlcəm olardı,onun bu halda yatmasına izin verə bilməzdim.Paltarlarını gətirib köynəyini çıxarıb yenisini geyinməsinə kömək etdim.
-Azər xaiş edirəm biraz özünə gəl dəyiş paltarını.
Başı ilə razılıq bildirdikdən sonra spirt,pambıq və yara bandı gətirdim.Azər dəyişmişdi