m baxışlarına etiraz etməyim imkansız idi.Çarpayının kənarına oturub yavaş yavaş şorbanı yedirməyə başladım.Azər biran baxışlarını çəkmirdi,utancımdan əllərim əsirdi,şorbanı töküb yandırmağıma az qalmışdı...
-Bunları niyə edirsən?
Azərin ani sualı məni çaşdırmışdı.
-Səni bu halda qoyacağımı düşünmürdün yəqin?
-Yox təbii amma sözün açığı bu qədərini gözləmirdim.
-Sən mənim həyat yoldaşımsan,sənə qulluq etmək mənim borcumdu.
-Çox sağol
Yeməkdən sonra dərmanını verib çıxmaq istəyirdim ki,Azərin zəif səsini eşitdim.
-Sənəm getmə...Yanımda qal.
Əlimdəkiləri dolabçanın üzərinə qoyub uzandım.Azər yenə mənə qısılmışdı,onun bu halına çox pis olurdum.
-Niyə heçnə soruşmursan?
-Zamanı gələndə özün danışarsan deyə düşündüm.
Azərin dərin dərin nəfəs almasından gərgin olduğu bilinirdi.
-O gəldi...
Səsi o qədər cılız çıxmışdı ki,nəsə başa düşmək imkansız idi.
-Kim?
-Məni dünyaya gətirən qadın.
İstehza ilə dediyi sözə çox təccüblənmişdim.
-Anan?
-O mənim anam deyil sadəcə məni dünyaya gətirib.
-Azər dünən nə oldu?
-Məndən halallıq istədi,ağır xəstə imiş az ömrü qalıbmış.
-Sən nə dedin?
-Qovdum...Sonra xəstəxananın yaxınlığındakı bara getdim içdim,dava saldım,islandım evə necə gəldim tam xatırlamıram...Düşünə bilirsən o məni görəndə təccüblənmədi...Əslində o gün tanıyıbmış amma tanımamazlıqdan gəlib...İndi son günləridir deyə xatırlayıb məni.Onu bağışlamayacam heçvaxt.
-Axı o sənin anandır.
-O mənim heç bir şeyim deyil,heç yanımda olmayıb-Başını qaldırıb gözlərini üzümə zillədi-Xəstələndiyimdə çay gətirməyib,sənin kimi tez tez hərarətimi yoxlamayıb,tərlədiyimdə üstümü dəyişməyib,sənin elədiyin kimi önümdə əyilib corabımı dəyişməyib,əlləri ilə yemək yedizdirməyib.O mənim heç nəyim deyil.
Azərin halına üzülsəmdə onun sözləri məni çoxdan xəyal aləminə