n ağrısı kəsməsə müraciət edim deyə soruşdum.
•
• Dünya isə cavab vermədi. Beləcə Kamal artıq xəstəxanadan çıxdı.
•
• Kamal: Off gərək deyərdim başqa yerimdə xəstədi. Biraz çox qalardım xəstəxanada.
•
• Ümid: Hə deyərdin " mənim biraz başdan problemlərim var. " Psixyatıra göndərərdilər.
•
• Kamal isə balaca uşaqlar kimi məyus halda maşına əyləşdi. Dünya isə Kamalı fikirləşirdi. Diqqətindən Kamalın baxışları yayınmamışdı. Pərvindən sonra ona o cür dərin baxan olmamışdı. Özünü pis hiss edirdi. O istəmirdiki kimsə ona Pərvinin baxdığı kimi "dərin-dərin" baxsın. Özünü sanki günahkar hiss edirdi.
• Kamal isə artıq evinə gəlib çatmışdı. Yasəmən xanım onu gördükdə çox təlaşlanmışdı. Kamal isə məşq zamanı olduğunu və həkimə göründüyünü demişdi. Narahat olmamasını bildirmişdi. Elədə hövsələsi yox idi. Dünyanı gördükdən sonra hər dəfə niyəsə özünü pis hiss edirdi. Bu darıxmaq hissimiydi yoxsa nə. Ad qoya bilmirdi bu hislərinə. Yatağa uzanmış Dünyanı xəyal edirdi. Necə olmuşdu bu? Axı necə olmuşduki ilk görüşdən bu qədər sehirləmişdi onu? Dünyanın gözlərindəki o dərin kədəri hər dəfə aydın görmək olurdu. Kamal öz-özünə: Kaş o kədəri silə biləm gözlərindən.- deyə düşündü.
• Damla isə ailəsi ilə birlikdə əla gün keçirmişdi. Xoşbəxt idi. Ən azından bir günlükdə olsa Fərdini unutmuşdu. Kaş həmişə ailəm yanımda olardı deyirdi öz özünə. Amma şəraitlər onu ailəsindəndə ayırmışdı. Həyat bəzən xoşbəxtliyin qapılarını insanın üzünə hər tərəfdən bağlıyır. Damla özünü buna görə bədbəxt hiss edirdi. Artıq bir həftə sona çatmışdı. Sevinc xanım və Rasim bəyin getmə vaxtları idi. Damla yenə göz yaşlarına boğulmuşdu. Amma başqa çarə yox idi. Damla artıq qərarını vermişdi. Oda gedəcəkdi buralardan. Artıq sıxırdı bu şəhər onu. Tezliklə buralardan getmək istəyirdi. Amma bir ümid yenədə Fərdidən bir xəbər gözləyirdi. Ailəsi ilə sağollaşdı. Və artıq getmişdi onlar. Yenə Damlanı arxalarında buraxıb getmişdilər. Damla isə Dünyaya sığınıb içini boşaldırdı.
•
• Dünya: Damiş