biri var.
-Kim?
Azər içəri daxil olduğu an qapıda donub qaldı.Adam Azəri görüb ayağa qalxdı.
-Azər məni dinləməlisən.
-Sənəm sənə nə demişəm? Tanımadığın adama qapı açma deməmişəm?-Azərin sərt baxışlarını üzərimdə hiss etdikcə qorxudan əsirdim.
-Oğlum...
-Sən kimsən mənə oğlum deyirsən?
-Xaiş edirəm dinlə məni.
-Nəyi dinliyim? Açıqlaman var? Mənim yetim böyüməyimin açıqlaması nədir çox maraqlıdı
-Biz bir birimizi çox sevdik.
Azər biranda dəli kimi qəh qəhə atmağa başladı.
-Sevdiniz demək...Sevdiniz...Lap yaxşı-Nisbətən səsini yüksəldərək davam etdi-Bəs bundan mənə nə? Gedin məndən uzaqda sevginiz yaşayın və məni rahat buraxın.
-O ölür...Son dəfə səni görmək istəyir...Xaiş edirəm sevdiyim qadının son istəyini həyata keçirməyimə izin ver-Adam masaya kağız parçası qoydu-Bu xəstəxanadayıq...Xaiş edirəm gel.
Cümləsini tamamladıqdan sonra başı ilə mənə razılıq bildirib getdi.
Azər ləng addımlarla divana yaxınlaşıb oturdu.Hələ də əsirdim amma buna fikir vermədən Azərin yanında oturub əlimi əlinin üzərinə qoydum.Kədərli gözlərini üzümə zillədi.
-Mən indi nə edəcəm.
-Yadındadı mənə demişdin,bu nifrətdən canımı qurtarmaq istəyirəm?
-Yadımdadı.
-Bunun üçün nifrətin səbəbkarı ilə,anan ilə üzləşməlisən.Demirəm bağışla,bağrına bas ən azından get gör ki,daha sonra peşimançılıq çəkməyəsən,niyə getmədim deyə üzülməyəsən.
Azər səsizcə otağına çəkildi.Mətbəxə keçib yüngülvari bir şey atışdırıb məndə öz otağıma keçdim.Beynim o qədər qarışmışdı ki,nə düşünməli olduğumu bilmirdim.Əlimə aldığım kitabı diqqətlə oxumağa çalışsamda yazılanlar mənə çatmırdı.Qapının yavaşca döyülməsi ilə yerimdə irkildim."Gəl" deyə səslənərkən səsim o qədər cılız çıxmışdı ki,özüm güclə eşitmişdim.Azər qapını aralayıb məyus gözlərini üzümə zillədi.
-Olar biraz söhbət edək?
-Əlbətdə.
Artıq onu tanıyırdım,heç böyüməyən uşaq yanı vardı.İçində ki,tərk edilmə qorxusu heç zaman onu rahat buraxmayacaqdı.Gəlib yatağa uzandı və gözlərini tavana zilləyərək sualını ünvanladı.
-Səncə "sevdim"