" demək,övladını atıb getmək üçün səbəb ola bilərmi?
Məndə uzanıb gözlərimi tavana zillədim.
-Hər kəsin fikri başqadı.
-Mən sənin fikrini bilmək istəyirəm.
-Məncə yox.
-Xatırlayıram mən uşaq olanda, o qadın atamla hər gün dava edirdi,hər gün döyülürdü,hər gün səs küy olurdu...Bir gün məhlədə bir uşaq mənə "anan nə səni nədə atanı sevmir" dedi.Sevginin nə olduğunu bilmirdim,evə dönüb ondan soruşdum."Yalandı,sən mənim nəfəs alma səbəbimsən" demişdi...Bəs məni necə atdı? İllər sonra nə üzlə qarşıma çıxdı?
-Bunları ondan soruşmalısan.
-Nə edəcəyimi bilmirəm.
-Hər kəs səhv edir amma tövbə edib Rəbbimizdən əff olunmağı diləyirik və o bizi bağışlayır.Allah bağışlayandırsa bəndə nə karədir.
-Səhvimiz olanda bağışlanmaq diləyirik amma o qadının etdiyi səhv deyil.Şəhvət uğruna ailəsni atıb gedib.Bu səhv deyil,ən böyük günahdı.Əffi yoxdu.
-Başa düşürəm...Getməsən,ona nəsə olduğunu eşitdiyin zaman çox üzüləcəksən.Bağışlayıb bağışlamamaq sənə qalmış birşeydi.Şərtlər nə olur olsun,gələcəkdə vicdan əzabı çəkməmək üçün ən azından gedib görməlisən.
-Əgər getsəm mənimlə gələrsən?
-Gələrəm.
- Məni tək buraxma heçvaxt.
-Heçvaxt.
Bu yuxu deyilsə biraz əvvəl biz bir birimizə söz verdik və bu an Azər mənə sarılıb.Allahım nə olar yuxu olmasın əgər yuxudursa məni oyadan olmasın.Sevincimin həddi hududu yox idi,bu qollarda özümü dünyanın ən güvənli insanı hiss edirdim.Onun ürəyinin döyüntüsünü eşidirdim,eşitdiyim bütün musiqilərdən gözəl idi.Azər dodaqlarını alnıma sıxıb dayandı.
-Yaxşı ki,həyatımdasan
O,otağına keçmişdi amma mən bu şokdan ayıla bilmirdim.Ürəyim boğazımda vururdu.İndi bu sevinclə yat görüm necə yatırsan...
Səhər hazırlaşıb xəstəxanaya yol aldıq.Azərin üzünə baxanda nə hiss etdiyini,nə düşündüyünü anlamaq olmurdu hər zamanki kimi qaş qabaqlı,gözrini yoldan ayırmadan sükanı idarə edirdi.Boyun damarlarının görünməsi gərgin olduğunun göstəricisi idi.
Xəstəxanaya çatıb yavaş addımlarla içəri daxil olduq.Azər o qədər yavaş gedirdi,sözün əsl mənasında