ı unutmuş kimi iti iti addımlayırdı.Maşına çatıb qapını açdı və mən oturduqdan sonra sükana keçərək yenidən əlimdən tutdu.Yol boyu Azər yenə qaşlarını düyünləyərək,səssiz sədasız sükanı idarə edirdi.Mən isə gah əlimdə ki ələ gah yola baxır,nə hiss etdiyimi bilmirdim.Getdiyimiz yolun evi yolu olmadığını görüb Azərə baxdım.
-Hara geirik?
-Boğuluram...Nəfəs almağa ehtyacım var.
Dəniz kənarına çatıb maşından endik.İrəliyə doğru addımladıqca Azər dərin nəfəs alaraq havanı ciyərlərinə hopdururdu.İti addımlarla dənizə yaxınlaşıb avazı yetdiyi qədər bağırmağa başladı.
-Niyəəə?
Onu belə görməyə dayana bilmirdim.Yanına qaçaraq kürəyini qucaqladım.
-Etmə belə,sakitləş.
Azər üzünü mənə dönüb məyus gözlərini üzümə zillədi.
-Mən onu bağışlaya bilmirəm,bunu bacarmıram çünki o məni atıb getdi,tək qoydu.Məni mənəvi cəhətdən təkliyə məhkum etdi,təklik mənim ən böyük qorxum oldu.Səbəbi isə sevgi olduğnu deyir,bəs mən,bəs atam?Bizi heçmi sevmədi?...Fərqində deyil amma gedişi ilə çox şey aldı məndən,insanlara güvənimi,inamım.5 yaşlı bir körpədə sağalmaz yara açdı.Bütün bunları təmir etmək üçün yenə bir qadından kömək umdum,ancaq o zamanda səhv etdim çünki o,da yarı yolda qoydu.Bu yaşanların cəzasını sən çəkirsən,istəmədən sənə çəkdirirəm.Bir qəbahətin olmadığı halda laiq olduğun həyatı sənə yaşada bilmirəm.Yenidən güvənməyə gücüm yoxdu,güvənsəm səndə məni tərk edəcəksən...Bəl
kə,bəlkə mən heç sevilməyə laiq deyiləm? Yoxsa heç anamda tərk etməzdi məni.
Azərin yanağından süzülən bir damla sanki od olub məni yandırdı.Əlimin tərsi ilə gözlərim silib,Azərin üzünü əllərim arasına aldım.Bilmirəm bu cəsarət mənə hardan gəlmişdi,yanağına zərifcə öpüş qondurub gözlərimi gözlərinə zillədim.
-Səhf düşünürsən sən hərşeyin ən gözəlinə laiqsən,bu yaşananlar sadəcə qismətdi...Həm mən bu gün mən sənin cəsarətinə,gücünə heyran qaldım.Mən yanında xoşbəxtəm,başqa bir şey istəmirəm.
Azər qollarını belimə dolayıb məni özünə sıxdı.
-Sənəm məni heç vaxt tək qoyma.
-Yanındayam mən hər