n başında telaşlı halı ilə Nəzakət ana,Gülçin,Vaqif qardaş və yoldaşı Xavər göründü.
-Azər...Oğlum nə oldu?
-Ana bir anda oldu,mən...
-Sən etdin.-Vaqif qardaş əsəblə Azərin üzərinə gələrək yaxasından tutdu-Nə etdin atama?
-Mən heç nə etmədim...Çək əllərini üstümdən.
-Sənə inanacağımı gözləyirsən?
-Vaqifff-Nəzakət ananın sərt səsinə hər kəs diksinərən ona baxdı-Atanız içəridə can çəkişir siz burda dalaşırsız.Belə qardaşlıq olar?
Vaqif qardaş qollarını yana salaraq can alıcı cümləsini sərf etdi.
-O mənim qardaşım deyil.
Deyilən söz hərkəsi şoka salmağa yetmişdi.
-O nə deməkdi?-Nəzakət ana güclə dilləndi.
-Hə ana eşitdiyin...O mənim qardaşım deyil.Unutdun? Biz ögeyik.
-Kəs səsini Vaqif...Sənə deməmişəm o sözü birdə ağzına alma...Azəri mən dünyaya gətirməmiş olsamda o mənim oğlumdu.
-Hər zama belə idin ana,öz oğlun olmağıma baxmayaraq onu məndən çox sevdin,məndən çox ona dəyər verdin.
-Bu doğru deyil.İkinizdə mənim canımsınız.
-Buna inanmıram ana.Atamda Azəri məndən üstün tutur.Hər zaman şirkətin başına o keçsin istəyir.
-Bura bunları danışmağın yeri deyil.Şirkətdə mal mülkdə sənin olsun...İstəmirəm.
Azər axır ki dillənmiş və söznü dedikdən sonra oturacağa çökmüşdü.Onu belə,pərişan görməyə dayana bilmirdim.Yanına oturub əlini tutdum.Mənə tərəf dönüb məyus gözlərini üzümə zillədi.
-Atama nəsə olsa özümü bağışlamayacam.
-Heç bir şey olmayacaq.
Azər başını çiynimə yaslayıb gözlərini yumdu.
-Azər Vaqifi susturdun ki,bura yeri deyil amma özün xəstəxanada çirkin arvadınla romantizim yaşayırsan.-Xavər kinli baxışlarını bizə tuşlayıb sözlərini ünvanladı.
-Xavər yum ağzını...Sən Azər Qarayevin arvadı haqqında danışırsan,dediyin sözü iki dəfə düşün bundan sonra.
Azərin,şəhadət barmağını havalandıraraq dediyi sərt sözləri eşitdikdən sonra,Xavərin təhqiri mənə kapliment kimi gəlmişdi.Gözlərim Azərdə ilişib qalmış,ətrafada nə baş verdiyindən bixəbər idim.Yadıma Azərlə üzük alarkən ki,hadisə,onun mənə edilən təhqirlər zamanı susmağı gəlmişdi.Aramızda nə çox