n əzabı çəkməmək üçün bağışlamağı eləcədə bağışlanmaq istəməyi bilməliyik" Məndə o mələyin dediyni etdim.
Bu an özümü göydələnin başında hiss edirdim.Ürəyimin səsi otağın içində əks səda verirdi.Azər mənə yaxınlaşıb dodağıma incə öpüş qondurduqdan sonra məni bağrına basdı.Donmuşdum deyəsən nə tərpənə,nə də bir reaksiya verə bilirdim.Bu gün ilkləri yaşayırdım,ilk dəfə bu gün Azər məni qorumuşdu,ilk dəfə bu gün yaxınlaşmışdıq.Bu öpüş mənim üçün bir ilk idi və mən bu ilki sevdiyim adamla yaşamışdım.Başımı Azərin sinəsinə yaslayıb ürək döyüntüsünü dinləyərək yuxuya getdim...
Otağa düşən işıqla gözlərimi açıb tələsik qolumdakı saata baxdım 7:00.Azər yox idi,hər halda atasını görmək üçün enmişdi.Üstmə örtdüyü paltoya bərk sarılıb ətrini içimə çəkərək gecə yaşananları beynimdə canlandırmağa başladım.Azər məni öpmüşdü...Bu yuxu deyildi və biz bütün gecə bir birimizə sarılmışdıq.Daha əvvəldə bərabər yatmışdıq amma bu başqa idi,daha mehriban,daha içdən.Azərin ətri üstümə sinmişdi.
Ayağa qalxıb üst başımı düzəltsəmdə üzümdə ki,axmaq gülüşü yığa bilmirdim.Elə bu an bir xanım qapını belə döymədn özünü içəri atmışdı.Diksinsəmdə əsəbi baxışlarla qadını süzdüm.Hündür boylu və xəfif balıq ətli qadın,gözəl sayılmasada qəşəng qadın idi,mənə görə tək eybi özü qara yanız olsada saraltdığı saçları idi.Heç sevmirdim bucür dəyişim edən xanımları.
-Buyurun xanım.
-Azər hanı?
-Azər həkim aşağıdadı- Həkim sözünü xüsusi vurğulamışdım.
Qadın qəribə baxışlarla məni süzüb otaqdan çıxmışdı.Heç xoşum gəlməmişdi bu qadından.Tam xatırlamasamda siması tanış gəlirdi,hardasa görmüşdüm.Nəsə vardı onda,məni narahat edən bir şey