Atalı evlərdə daim isıq parıldar. O isıq qaranlıq gecənə gündüz, tərs yoluna bir düz olar!


Ülkər İlqar
Atama məktub.
(Esse)
Avtobioqrafik. 1-ci hissə

Ümid,Yol gözləmək…
Yaşadığını bilərək, gələrsən deyə düşünüb ümidlə keçən günlərim…

Qarlı bir qiş gunu dunyaya gəlmişəm.Yarımçıq ayda və yarımçıq - yeddiaylıq ikən. Əslində bəlkə də bu bir işarət idi ki, mən yarımçıq ailədə böyüyəcəm…

Xəbərim var mən dünyaya gələrkən nə qədər sevindiyindən, qarlı bir qış günü xəstəxananın həyətində o yan-bu yana həyəcanla gəzişib doğum saatımı gözləməyindən... Xaraktercə ağır, zəhmli olmağına baxmayaraq, uşaq tək atılıb-düşməyindən, kəndə gedib böyük nənəmgilə muştuluq verməyindən.

Bunları sonradan eşitdim. Məni çox istəyirmişsən demək. Bəs niyə məni atıb getdin? – bunu anlaya bilmirəm!

Gedişin qəlbimə ox kimi batdı və hər an təzələnərək incitdi məni. Açdığı yara isə, ən azı, məzaradək sağalmayacaq.
***
Mən nə anamdan, nə övlad həsrəti çəkən nənə-babamdan, nə də bacı-qardaşdan danışacam. Yalnız özümdən… və atama demək istədiyim sözlərdən danışacam. Bəlkə də indi bu sözlər gec və gərəksizdi. Bilmirəm…

***
Ata, sən yanımda olsaydın əgər, atalı bir ailədə böyüyəcəkdim.
Mənə atasız yox, səni çöldə, bayırda görənlər mənim atamsan deyə bəhs edəcəkdilər. Sadə və rahatdır demək. Atam var, ancaq yanımda deyil. İllər boyu bir ümidlə yaşadım, atam gələcək, onu görəcəm. “Atam var, yanımdadır” deyə biləcəm. İstədiklərim böyük deyildi, çox kiçikdi. Səni istəyirdim...

Yanımda olmanı, məni dinləməni, dərslərimdəki uğur və ya uğursuzluqlarımı səninlə bölüşmək istəmişdim. Bir kimsə xətrimə dəyəndə, qaçıb qoynuna atılıb ərköyüncəsinə ağlamaq istəmişəm. Bütün bunlar baş verərkən sən yox idin həyatımda, uzaqlarda idin. Eybi yox, "gələr" deyə bir ümidlə gözləyirdim. Səni gözləmək – canımın ən ağrılı yeri idi.
Atadan danışılan zaman kənar gəzirdim yoldaşlarımdan. Xəyal qurardım ki, mən də nə vaxtsa atamdan ağız dolusu danışacam. Qoluna girib toya, bayrama