gedəcəm. Olmadı...

Yenə də ümid etdim, heç vaxt ümidimi üzmədim. Bağça yaşlarımda, məktəbin ilk siniflərində bir o qədər də dərk etmirdim sənsizliyi. Böyüdükcə, həsrətin də böyüyürdü mənimlə.

Hərdən səninlə son görüşüm yadıma düşür… Nənəmgilə sənin yanına gəlmişdim. Yol boyu maşınla ən azı dörd dəfə önümü kəsib "papa gələcək" dedin. Və xəbərsiz idim ki,səni son dəfə görürdüm...

***
Məktəb illərində ataya aid seirləri mən deyərdim, səhnələri canlandırardım, bəzən nəğmə də oxuyardım.

Niyə mən? - sualını isə düşünmürdüm. Bəlkə istedadım vardı, bəlkə də...bu mənim alnıma yazılmışdı. Atasızlıq.

Yadıma gətirə biləcəyim xatirələr o qədər azdır ki…

Bir dəfə lap balacaydım. Gəlmişdin. Səni cəmi iki dəfə görmüşəm və o görüşlərin hər anını şeir kimi əzbərləmişəm. İkinci gəlişində səndən qorxmuşdum. Yanına da gəlmədim. Bilmirəm, bəlkə, xətrinə dəydi?... Əgər dəymişdimsə, bağışla, ata!

Özümü dərk edəndən, xəyallarla yaşadım, səni içimdə yaşatdım. Gerçək olmasını istədiyim, hər kəsdən gizlədiyim xəyallar...

Bir gün yenə xəyal edirdim: İsti yay günü, həyət yaşıl ot, samovar, dəmlənmiş təzə çay. Atama çay tökürəm...

Xəyaldan ayrılanda, ətrafımdakılardan küsürdüm. Bilmirdim, kimi günahlandırım, sənsizliyin acısını kimdən çıxım.

“Ata” sözü get-gedə ürəyimin ağrısına çevrilirdi. Sən isə bundan xəbərsiz idin. Bəlkə də ara-sıra yadına salırdın məni. Mən burda sənlə idim xəyalən. Övladının olduğunu unutmusanmı yoxsa!? - bu sualı da vermək istərdim sənə.

Bəlkə də işləməkdən qabar olmuş əllərin bird aha başıma sığal çəkmədi. Görəsən, bir dəfə o əllərə baxıb düşündünmü, övladım yanımda olsa, saçına sığal çəkərdim?! Amma mən həmişə səni düşündüm. “Atam burda olsaydı, ayaqlarını suya qoyar, yuyar, qurulardım. Dən düşmüş saçlarını oxşardım”.

O qədər sərt insan olduğunu deyirlər ki, düşünürəm, bəlkə, mənimlə mülayim olardın. Hətta, gülüşünü belə görən olmayıb deyiləndə, “hə, o, mənim atamdır” demişəm. Ata, bilirsən, məni də gülən görən