n olmayıb...

***
Bizim bir-birimizə bənzər o qədər yanımız var ki, mənə “atasının balası” deyirlər və mən fəxr edirəm. Gözüm, qaşım, yerişim bütünlüklə səninkinə bənzəyir.

***
İkicə rəsmin var əlimdə. O qədər azdır ki xatirələrin! Amma mən sənin xatirələrini yaşatmağa, çoxaltmağa çalışıram.

Atalı evlərdə daim isıq parıldar. O isıq qaranlıq gecənə gündüz, tərs yoluna bir düz olar!


Hər bir övlad üçün ata məğlubedilməz bir qəhrəmandır. Mənim də qəhrəmanım sənsən, ata! Qəhrəmanlar təkcə əfsanələrdə, nağıllarda olmur, atasız qızların ürəyində də olur!

Deyirlər, güclüsən, idmançısan, dava-dalaşı xoşlayırsan. Məncə, bütün davalarda haqlı sənsən, ata!

Deyirlər, dostluqda, yoldaşlıqda tayın-bərabərin yoxmuş.

Gözəl ata! Təkcə övlad sevgin əskikdir.

“Günlərin bir günü səni mütləq görəcəm” fikri ilə yaşamağa alışdım artıq.

İnsan necə də qəribədir, elə deyilmi ata, hər şeyə öyrəşir. Yəqin, sən də öyrəşmisən mənsizliyə.

Səni o qədər axtardım ki, ata! Hər getdiyim yerdə, hər baxdığım üzdə, hər eşitdiyim səsdə.

Əslində ən acı gələn, səsinin rəngini belə bilməməyimdir. Bəlkə eşitdəydim, hansısa bir səsə bənzədər, dinlərdim. Səni gözləməyimin zamanı yoxdur, ata! Hər an, hər dəqiqə, hər saat gözləyirəm səni.

Yol gedəndə öz-özümə danışıram, düşünürəm ki, indicə hardansa çıxacaqsan qarşıma, məni izləyirsənmiş kimi ətrafı gizlincə süzürəm.

Ata, hərəkətlərimə,oturuş-duruşuma o qədər fikir verdim ki, bəlkə də ev dustağı olan birisi belə edərdi. Sənə xoş olsun deyə, bəlkə maraqlanırsan deyə etdiyim hər hərəkəti çox ölçüb-biçdim. Nə atalılardan gördüm, nə atasızlardan eşitdim.

Hər kəsin özünə seçdiyi bir yol var. Həyat yolu. Və hərə bir cür yaşayır. Mən də bu yolu - sənsiz səninlə yaşamağı! Seçmişəm.

Öyrəşir deyirdim insan hər şeyə… İlk əvvəl çətinlik çəkdim, buna da öyrəşdim. Səni qəlbimdə yaşatdım, yanımda bildim. Elə çox gözlədim ki, gələrsən deyə...İndi, bu yaşımda da görsəm, qoynuna atılıb, “məni qucağında gəzdir”