ə “gələcək” deyə, özümə təsəlli vermişəm.


Ata, bilirsən, bu gün məktəbi bitirirəm. Məktəb illərim sənsiz keçdi, gəlmədin. Yenə də ümid edirəm...Gələcəksən.

On bir illik məktəbi başa vurdum, o qədər inşalar yazdım ki, səndən. Avtobioqrafiyamı yazanda çox çətinlik çəkirdim, ata. Haqqında olan hissəsində. Birtəhər bu illəri bir-birimizi görmədən vurduq başa.

Sonrakı illərdə hər cəhətdən sənə daha çox ehtiyacım olacağını bilirdim. Daha çox ümid, daha çox gözləyirdim.

Universitetə ikinci il qəbul oldum. Eşitsəydin, kim bilir, nə qədər sevinəcəkdin!

Məktəbdə olduğu kimi, universitetdə də yoxluğun hər an qarşıma çıxdı, ancaq orda sənsizliyimi gizləmişdim. Kiçik kənd məktəbində, qohum-əqrəba, dost-tanış içində bunu edə bilməzdim, amma orda əlimə bir fürsət düşmüşdü: Səni yoxdan var etmişdim! Hər gün acıq çıxırmış kimi səndən bəhs edirdim. Hər nə qədər etsəm də, bir yerdə ilişib qalırdım. Sorğu-suallar isə bəyaz yalanlarla cavablanırdı. Nə edim ata, sayəndə yalançı da olmuşdum...

Səni günahkar bilmirəm, haşa. Əsla pis başa düşmə, bağışla. Bəlkə də mənim səhvimdir.

Universitetin 3-cü kursunda ailə həyatı qurdum. Ata, toyumda yoxluğunu daha dərindən anladım. Gülüşümdə, sevincimdə sənsizlik duyulurdu. Hər dəm yarımçıq, hər işim yarıda. Ata, başını daim dik tut, övladın heç vaxt sənin adına, sənin şanına ləkə gətirməyib. Fəxrlə danış məndən.

Ağızdan-ağıza dolaşan söhbətlərdə haqqında pis söz eşitməmişəm. “Mərd oğuldu” - deyirlər.

Sevgin isə bir əfsanə olub. Anamı çox istəmisən. Bəs məni niyə o qədər istəmədin? Bu sualım incidirmi səni? Bağışla, ata. Məni də incidir, ancaq cavab tapmaq istəyirəm. Kiçicik bir körpənin axı nəyə gücü çatar? Tərk ediləcək qədər nə günah işlədə bilər?

Günahım varsa, yenə də bağışla, bağışla, bağışla.


Elə maraqlıdır mənə, bilim, günlərin necə keçir? Başını nə ilə qatırsan, nə səni məşğul edir? Fikrimdə gəlirəm yanına, tuturuq əl-ələ, gəzirik bir yerdə ata-bala. Hamı bizə baxır...

Bir övladlıq