borcumu ödəmək istədim sənə. Uzaqdan olsa da. Əslində bilirəm ata-ana haqqı ödənməz.Yenə də yaxşılıq etmək istədim. Universitet illərimdə televiziya proqramından axtarış etdim səni, cavabında isə görüşümə gəlmək istəmədiyini bildirdilər. İlk dəfə səndən o an küsdüm, qırmışdın məni. Ancaq bir az sonra ötüb keçdi. Ata, mən kinli deyiləm. Burda yazdıqlarımdan bir az da olsa, məni tanı. Küskünlüyüm tez keçdi. Fikirləşdim ki,övladından atılan bu ilk addım səndə övlad sevgisi oyadar.

Çox gözlədim, gəlmədin. Yenə də tutduğun yol ilə getməyə davam etdin, uzaqlarda yaşamağı üstün tutdun. Hər nə olursa, olsun, həyatda olduğunu bilirdim, hiss edirdim. Eybi yox, uzaqda olsa da “canı sağdı, həyatdadır” deyirdim. Həyatdaydın. Həyatımdaydın. Dünyam sənli idi. Hər yanım səninlə dolu idi. Bəzən də dodaqaltı səninlə danışırdım, əslində öz-özümə danışdığımı hiss etdiyimdə, silkələnirdim. Yox, dəli ola bilməzdim, ağlım qaçmayıb.Tam da yerində idi. Xəyalım səninləydi. Sənin yanında. Səni sənsiz yaşamaq çətin olsa da, gözəlliyi də vardı. Ancaq yenə də narahat idim, xəstələnsən, kim baxacaqdı sənə?

Bir dəfə də olsun, yanında başqa bir qadın və uşaq düşünmədim. Əmin idim, sənin necə təmiz insan olduğunu və sevgin uğruna hər şeyi tərk etdiyini bilirdim. Necə ki, Məcnun ədəbiyyatımızda sevgisi uğruna ağlını itirmiş bir dəli obrazıdır, sənin də sevgin əfsanə olub. Yenə də istəməyərəkdən dedim bu sözü, bağışla.

Sən sevgindən belə danışırlar: Anamı gözləməkdən başında qardan papaq olurmuş”. Kaş o qarın dənəsi ola biləydim, ata. Ola bilmədim, heç nə ola bilmədim səninçün, ata.

Uşağa təzə oyuncaq alanda nə qədər sevinir, gözlərinin içi necə parıldayır… Bax, nə etdiyini bilsəm, indi mənim də gözlərim elə parıldayardı.

Off, ata, yorulmuşam. Üzr istəyirəm, “off”u sənə demədim, özümə deyirəm. Hər kəsdən,hər şeydən yorulub, tükənmişəm. İnsanların istehzlı baxışlarından, ürək qırmalarından, düşünmədən və ya düşünərəkdən etdiyi hərəkətlərdən çox yorulmuşam. Sanki hər söz mənə