ə deyilirmiş kimi, çox kövrək olmuşam.Özümü hər yerdə, hər işdən kənara çəkirəm. Nə doluyam,nə də boş.

Mən sənsiz bir heç olmuşam.Yerdəki qum dənəsi belə məndən daha dəyərlidir.Özümü həmişə yarım, faydasız, lazımsız bilmişəm.

Bir gerçək var: Mən məhv olmuşam, yaşayan bir ölü tək. Quru bədəndə ölü ruh daşıyırmışam. Bilmirəm ömrümün hansı çağındayam, indiyədək mən yarım olmuşam; hər işdə,hər sözdə. Bircə yanıma gəlişin, yetərdi, bütün həyatım yenilənər, yenidən doğmuş kimi olardım.

Hər şeyə yenidən başlayardım. Ata sənə bir söz deyim… Mən ana olmuşam, sən də babasam artıq. İki oğul nəvən var. Ancaq heç birinə adını verməmişəm, bağışla. Qorxdum, ata. Dedilər, insan ad qoyulana bənzər, qorxdum sənə bənzəyər, onlar da məni atıb gedər.

Görünüşcə, sənə bənzədənlər çoxdur. Onları bağrıma basıram, sanki sənin heyfini çıxırmış kimi, təkrar-təkrar qucaqlayıram.

Ata, artıq böyümüşəm, sözlərim böyük gəlməsin sənə.

Həyatda qarşılaşdığım ən çətin sual bilirsən nə olub? Böyük oğlumun “Bəs sənin atan hanı?” sualı.

Ata, övladım olduqdan sonra anladım ki, ən gözəl sevgi, ən dərin məhəbbət övlada duyulurmuş. Onları böyüdərkən keçirdiyim həyəcan, atdıqları hər addıma etdiyim diqqət daha güclüdür. Və mən özümü güclü hiss edirəm, onları qorumaq üçün,hər an yanlarında olub,qarış-qarış böyümələrini görürəm. Şükürlər olsun, ata, nə gözəl hiss imiş bunları yaşamaq!

Ata, sən mənim dediyim ilk sözün ləzzəti yaşamamısan…

Ata, qəlbin daşmı bağlamışdı? Qəlbinə dəyirəm, bağışla. Görürsən? - yol gözləməkdən səbrsiz olmuşam.

***

Başıma gələn bir hadisəni danışacam sənə, ata. Təbiəti çox sevirəm, hələ yaz və yay aylarında bir başqa cür! Otların cücərməsi,ağacların gəlin kimi çiçəkdən tac qoyması, al-əlvan hər tərəf, quşların səsi, cik-cik ötməsi, ruhumu dincəldir. Günəşli bir yay günü idi. Bilirsən, dağlıqdır biz tərəflər. İstirahətə getmişdik. Dağın döşü, yoxuşlu, dar yollar, sıx ağaclar sanki udacaqmış kimi gəlirdi. Çox sevinmişdim, əlimdə aparat