durmadan hər tərəfi çəkirdim. Hava elə xoş idi ki! Suyun sərinliyindən bulaq qırov bağlamışdı. Bir az qabaqda hovuzda uşaqlar çimirdi, onların gülüş səsi bürümüşdü hər yanı. Ata, sevinclə doluydum. İlk dəfə olmasa da, həmin gün bir başqa idi. Buna görə səninlə həmin günümü yazıb bölüşürəm. Hərdən gözüm səni axtarırdı, birdən təsadüf olar, qarşılaşarıq. "Atam yanımda olsaydı" fikri keçirdi xəyalımdan. Bir qədər dincəldik, yemək yedik. Hovuz başında uşaqların əyləncəsinə tamaşa etdik. Hər şey gözəl idi, telefon zəng çalana qədər...Bu zəng hər şeyin sonu idi, bütün həsrətimin, xəyallarımın, ümidlərimin, 30 il atasızkən fikrimdə atalı keçən illərimin...Sonu gəlmişdi hər şeyin, dünyanın.

Səmdən soraq gəlmişdi!

Bir anda dağlar üstümə gəlirdi. Qaçmaq istəyirdim. Hayqırıb ağlmaq istəyirdim, bacarmadım. İçin-için ağladım. Bu qədər il sənsizkən, sənin xəyalınla yaşamışdım. Artıq xəyallarımın sonu gəlmişdi.

Sən də təbiəti sevirsənmiş. Dağları, dərələri, çayları, çəmənləri. Bəlkə də yalnızlığından yana tez-tez elə yerlərə gedirmişsən?

Sən.., ah nə qədər çətindir bunu dilə gətirmək, azğın çayın sularında boğulmuşdun...

Kim bilir necə çabalamışdın sularda?! Nə düşünürdün görəsən o anda? Ömrünün son anlarında ağlına gəldimi övladının olduğu? Gözündən keçdimi mənsiz keçən illərin?

Bir az da böyüdüm, ata. Yoxluğunu bilən andan yaş gəldi yaşımın üstünə.

Cənazəni gözləmək düz bir həftə cəkdi. Bu bir həftə keçmək bilmirdi. Səni gözləyirdim, həsrətlə, sanki sağ gəlirsən. Bilmirdim gülüm ya ağlayım. Bilirsənmi ata, yenə səni görməyəcəkdim. Məni ayaqda tutan xəyallarımın yıxılması mənə çox ağır gəlirdi.

Cənazən gəldiyində önünə atılıb səni bərk-bərk qucaqlamaq istədim. Bunu da bacarmadım.

Ata, artıq yanımdaydın, önümdəydin, ağ kəfənə bürünmüş bir tabutun içində uyuyurdun. Qışqırıb ağladım… çox ağladım… Səni incitdimsə, yenə bağışla.

Özümə təsəlli verirdim ki, məzarını ziyarət edə biləcəkdim. Gəlib dərdimi sənə üz-üzə danışacaqdım.

Dalğalı