vurmasından zəhləm gedir.
Azər mənə yaxınlaşdıqca az qalırdı nəfəsim kəsilsin,ətrini duyduğumda qalan ağlımıda itirirdim.Nəfəsini üzümdə,boynumda hiss edir,ürəyimin yerində çıxacağını zənn edirdim.Dodaqları dodaqlarıma toxunduğu zaman qeyri ixtyari gözlərim yumulurdu.Azər belimdən tutub məni özünə sıxdıqca yaşadığım anın sehrinə qapılır,hərşeyi unudurdum.Onun incə toxunuşları məni məndən alırdı.Biraz daha bu öpüşlərə izin versəydim yaxşı şeylər olmayacaqdı.Heç bitməsini istəmədiyim anı özüm bitirməli idim.Əllərimi Azərin sinəsinə dayayıb yavaşca geri itələdim və qaçaraq otağıma keçib qapını bağladım.Azərin məyus olduğunu bilsəmdə,onun qəlbini qazanmadan aramızda heçnə olmasına izin verə bilməzdim.Yatağa oturub əlimi dodağıma apararaq biraz əvvəl yaşadıqlarımı gözlərimdə canlandırmağa başladım.Bu həqiqət idi? Biz öpüşdük? Düşündükcə mədəmdə bir sızıltıya bənzər ağrı baş qaldırır və ağzım qulaqlarıma çatırdı.Biraz daha düşünməyə davam etsəydim yəqin ki,heç yatmayacaqdım.Yatağa uzanıb yorğanı başıma qədər çəkmişdim...
Səhər oyandığımda hələdə gecə yaşananların təsirində idim.Qalxıb yatağımı topladıqdan sonra mətbəxə keçdim.Azərin sevdiyi omleti hazırlarkən,belimə dolanan qollarla yerimdə donub qalmışdım.
-Sabahın xeyir.
Azər boynuma öpüş qondurub masaya əyləşmişdi.Mən üzünə necə baxacam deyə qıvranırdım o,isə heç nə yaşanmamış,normal ər arvadmışıq kimi davranırdı.
-Sa...Sabah...Sabahın xeyir.
Dilim topuq vurmasa olmurdu sanki.Əlimdəkiləri masaya düzüb oturdum.
-Qaldır başını -Azərin kobud səsinə diksinərək başımı qaldırıb üzünə baxdım.-Bax belə ağıllı...Mən sənin ərinəm,aramızda nə yaşansa bu bizim aramızdadı,məndən heç vaxt utanma.
Azər haqlı idi,ondan utanmalı deyildim,amma bu insanın əlində olan birşey deyildi ki...Onu işə yola saldıqdan sonra ev işlərinə yönəldim.Axşama kimi evin içində mahnı züm zümə edir,iş görürdüm.Buna baxmayaraq heç yorulmur,tam tərsi daha da həvəslənirdim.İçimdə bitməz tükənməz bir enerji var idi və mən bu enerji ilə evi başdan