n aşağı təmizləmişdim.Az qalırdım qonşularada keçib oralarıda təmizləyəm.Mənə nə olmuşdu bilmirdim amma dayanmaq bilmirdim.Mətbəxə keçib Azərin sevdiyi yeməkləri hazırlamağa başlamışdım.
Qapının yüngülcə döyülməsi ilə yaxınlaşıb açdım.Azər əlində güllərlə mənə baxıb gülümsəyirdi.
-Dayısının Çiçək balasına çiçəklər.
Gülləri verdikdən sonra əyilib yanağıma öpüş qondurmuşdu.O,mənə sadəcə gül yox,dünyalarıda vermişdi...
Günlər keçdikcə Azərlə aramız daha da isinirdi,hər günümüz digərindən gözəl və maraqlı keçirdi.Əvvəlki Azərdən əsər əlamət qalmamışdı,artıq gülər üz və həyat dolu biri idi.Ondakı bu dəyişimə hər kəs,elə mən özümdə təccüblənirdim.Əslində Azərlə bərabər məndə dəyişirdim,artıq ətraf aləmin nə dediyni önəmsəməyən güclü birinə dönüşmüşdüm.Hər ikimizdəki bu dəyişim olduqca ürəyə yatan idi.Azərlə hər anımızı hər dəiqəmizi bərabər keçirir,axşamlar kinoya teatrlara gedirdik,sanki təzə tanış olmuşduq və bir birimizi tanımağa çalışırdıq.Bəzən bu yaşadıqlarıma,olanlara inana bilmirdim.Onun yanında özümü çox xoşbəxt hiss edirdim,mən sevdiyim adamın yanında daha özgüvənli biri idim.Beləcə bir ayımızı daha arxada qoymuşduq...
Azərin dostlarından biri ad gününü qeyd edirdi.Hazırlaşdıqdan sonra ayna qarşısında dayanıb,özümə baxdığım zaman Gülçinin sözlərini xatırlamışdım "Dəyişirsən...Gözəlləşirsən".A
ynadakı əksimə nəzər yetirdikcə Gülçinin sözlərində doğruluq payı olduğunun şahidi olurdum.Geydiyim don,saç və makyajdan çox üzümdəki,gözlərimdəki parıltı nəzərə çarpırdı.Bu yaşadığım xoşbəxtlikdən idi yoxsa vizajist xanımın işinin öhdəsindən peşəkarcasına gəldiyindənmi? Bunu bilmirdim...Azərin qısa zəngindən sonra aynadan gözlərimi çəkib aşağı endim.
Azərdə ki,bir xüsusiyyət heç dəyişmirdi,maşına söykənib məni gözləməsi.Gülümsəyib yaxınlaşdım...Hər zamankı kimi çox yaraşıqlı idi,kastuyum ona xüsusi yaraşırdı.Qapımı açıb mən əyləşdikdən sonra sükana keçib əlimi tutdu.Hər zaman olduğu kimi Azər gözlərini yoldan mən isə onda çəkə bilmirdik.
-Çox