MƏNİMSƏN
Afaq.Q
Bölüm 14. Qısqanclıq.
Səsizlik çökmüşdü...Azərin susqunluğunu sevmirdim,mütləq nəsə olurdu o susduğu zaman.
-Sən ağıllı qızsan,əminəm ki nə olduğunu çoxdan anlamısan.
-Bilirsən mənə nə maraqlıdı?
Azər təccüb dolu gözlərini üzümə zillədi.
-Nə?
-Onu niyə evimizə dəvət etdin.Kimə nəyi göstərməyə çalışırdın?
-Onu mən dəvət etmədim.Raminlə danışarkən eşitdi və söhbəti elə gətirdi dəvət etmiş oldum.
Dəli gülmək tutmuşdu məni,əsəbi olsamda qəh qəhə atırdım.Niyə güldüyümü bilmirdim,əsəbl
ərim tamam pozulmuşdu.
-Sənəm səninlə tanış olduğum gündən bizim münasibətimiz bitib,əslində aramızda olanlara münasibət də demək olmaz.
-Bitmədiyinə dair şüphəm yoxdu.Mənim anlamadığım sənin o,qadını evimizə,burnumun dibinə gətirməyindi.Nə hiss edəcəyimi düşünmədin?
Yüksək tonda və əsəblə sözümü deyib gözlərimi üzünə zillədim.Deyəsən Azər bu halımdan zövq alırdı çünki üzündə ki, qəribə gülümsəmə getdikcə genişlənirdi.
-Nəyə gülürsən?-Onun gülüşü olan qalan əsəbimidə tarıma çəkirdi.
-Sən məni qısqanırsan?
Bu an utancımdan ölə bilərdim,sözün əsl mənasında özümü ələ vermişdim.Niyə ətrafda gizlənməyə yer yoxdu başa düşə bilmirəm.
-Ətrafa baxma gizlənməyə yer yoxdu,sualıma cavab ver.
Onun səsində özündən razı gülüşü hiss etdikcə məni titrəmə tuturdu.
-Nə...Nə dəxli...Nə dəxli var.
Sözümü dedikdən sonra qalxıb hamama keçərək qapını bağladım.Divara söykənib əlimi ürəyimin üstünə qoydum,çox sürətlə döyünürdü az qalırdı yerindən çıxsın.Üzümə soyuq su vurub sakitləşməyə çalışırdım.Özümü ələ aldıqdan sonra qapını açdım.Azər qollarını qoynunda birləşdirib,bir qaşını havalandıraraq divara söykənmişdi.Özündən razı gülüşü ilə məni süzürdü.Qapını təkrar örtüb bağlamağı düşünürdüm.
-Ağlına belə gətirmə.
Azərin sözünə olduqca təccüblənmişdim.
-Fikir oxuma qabilyyətinin olduğunu bilmirdim.
-Məndə sənin bu qədər qısqanc olduğunu bilmirdim.
Azər mənə tərəf gəlib,əllərini divara dayayaraq ətrafımda çəpər hördü.
-De...Deyiləm.
Həyəcanlandığım zaman dilimin topuq