ə ataraq geri addımladı.Üzündə elə bir ifadə yaranmışdı ki..Bu mənə Qozbel cizgi filmini xatırlatmışdı..Bir xeyli ağladıqdan sonra günahkar olmasına rəsmən məğrur duruşunu pozmayan Riyada baxdım və ayağa qalxaraq ağır-ağır addımlayıb qarşısında dayandım.Ağlamadan edə bilmirdim hələ də..Mən ağladıqca nəfəs alış-verişi sürətlənirdi,amma hələ də bir kəlmə danışmamışdı.Mən də danışa bilmirdim.
J:Bilirdim..Ratatuyu səndən başqa heç kəs elə hazırlamır.
Ağlayaraq bir əlimi sinəsinə vurdum.Azca işıqlanmış otaqda yaşaran gözlərini görüb dəhşətə gəldim.Bozlar..sizi belə görməyi arzu etmirdim.
J:Sən əsl alçaqsan!Sən..sən mənim nələr çəkdiyimi bilirsən?!
Necə oldu bilmirəm amma anidən ikimiz də qucaqlaşdıq.Mətbəx ətrini deyil də Riyadın ətrini içimə çəkərək hönkürərək ağlamağa başladım.Bu anın tərifi yox idi,indi o qədər əzab çəkirdim ki.Bacardıqca daha çox sıxırdım onu..Ayrı qaldığımız hər saniyənin acığını çıxırdım.Çiynimə düşən göz yaşları məni daha da qəhərləndirmişdi.Avazım çıxdığı qədər yüksək səslə ağlayırdım.
J:Mən..mən sənsiz yaşamırdım,Riyad.
Bu sözlə daha da sıxdı məni və çiynimə kiçik öpüş qondurdu.
J:Məni birdə buraxmayacaqsan,düzdü?
Riyad birdən məni buraxaraq getmək istədikdə qolundan tutdum.Üzümə baxmırdı.Başını gah aşağı salır,gah yana çevirirdi.
J:Dayan..sadəcə bilməyini istəyirəm ki,səni hələ də sevirəm.Riyad Səyadlı,kim olursan ol sevəcəm səni..Bacarırsansa məni də öldür..çünki,dözə bilmirəm daha..Sənsiz bacarmıram.Nə mənası qalır yaşamağımın?..
İç çəkə-çəkə hönkürdüm.
J:Leyla üçün heç darıxırmırsan?..
Bu zaman yaşarmış bozlar bir daha mənə zilləndi. Nəsə demək istədi,amma susdu..bunun əvəzinə gözündən bir damla yaş süzüldü.
J:Niyə ikimizə də əzab verirsən?..Başa düş ömür qısadır,sabah mən..sən..olmaya bilərik..Mən səni bağışlamışam..Eşidirsən?!!Bəsdi..bu qorxaqlıq sənə yaraşmır.Gəl və məni al qolların arasına..Tükəndim,Riyad..
Əllərimi yuxarı qaldıraraq yenidən özümə çırpdım.
J:Bilirəm..sən də əzab çəkmisən,amma inan ikimiz bir olsaydıq