demişdin..Alçaq..Yenə yalan danışdın mənə..
Riyadı kimsə götürüb apardı.Gözlərim arxasıyca baxırdı,amma heç nə dərk edə bilmirdim...Zivər xanım ağlayaraq Riyadı aparan adamın arxasıyca qaçırdı..Kirpiklərimi qırpışdıraraq yanımda uzanan adama baxdım..Vahid..Vahid İsmayılov.Key nəzərlərlə xilaskarımı süzürdüm.Əlini tutadaraq sakitcə pıçıldadım.
J:Vahid..apar məni burdan..
Kimsə üzümü tutaraq nəsə deyirdi mənə..kim olduğunu başa düşə bilmirdim,amma ağlaya-ağlaya məni silkələdiyini başa düşə bilirdim.Gözümü çəkə bilmirdim alnından atəş açılmış Vahiddən..Gözlərini iri-iri açmış səmaya baxırdı.Vahid,gedirsən?..Vahid,dayan..Səma sonsuzluqdur..sənə çata bilməyəcəm..

Franasa.07:50.Mərkəzi Şəhər Xəstəxanası.Jalə

H:Ağır şok keçirdib,bu beynində bəzi travmalara yol aça bilər,bir müddət yaddaşında bəzi əskiklər olacaq..
Göz qapaqlarıma heç cür qalib gələ bilmirdim.İsrarla yumulurdular.Barmağımı tərpətdikdə toxunuş hiss elədim.
A:Jaləm,aç gözlərini..
Riyad burdadır..Mənə yenə Jaləm dedi.Onu görməliyəm.Açılın lənət olası,gözlər!Sevdiyim adamı görməliyəm..Dünən mənə nəsə deyəcəkdi.Sonra səssizlik olmuşdu.Riyad..Sevgilim..
A:Həkim,gözlərini açdı!
Anamı görə bildim sadəcə..Həkim gözümə günəş kimi göz qamaşdıran nəsə tutmuşdu.
J:Ana..Riyad hanı?
Anam əlimdən tutaraq hönkürərək ağlamağa başladı.
H:Jalə xanım,dincəlin,sizə çox vacibdir.
Lənət olsun,yenə gözlərim qaralırdı..

Atəş!..

Həyəcanla gözlərimi açaraq ətrafa baxdım.Spesfik xəstəxana ətri burnuma dolduqda sifətimu turşudaraq dodaqlarımı büzdüm. Düşünmək qabiliyyətimin yerinə gəlməsi ilə yerimdə dik atıldım.Riyad..Əlimdə hiss etdiyim ağrı ilə ağlamsınıb sistemləri açdım və büdrəyə-büdrəyə palatanı tərk etdim.Dəhliz boş və sakit idi,deməli gecə idi.Gözümdəki incilər yenə aşağı yuvarlanmağa başlamışdı.Divarlardan tuta-tuta bilmədiyim ünvana yollanırdım.Riyad,hardaydı axı?Bəs Vahid?Yaşayırdı görəsən?Məni görcək yanıma qaçan tibb bacısı cəld əlimdən tutaraq ayaq üstə durmağıma kömək etdi.
T:Sizə ayağa