r xeyir varmış deməli.
- Bir də mənə cinayət işi versəz nə olar belə qarışıq olmasın ser.Neçə ilin inspektoruyam,mən də çaş-baş qalıram.
İskəndər gülüb deyir:
- Səni elə bu işlər üçün böyütmüşük komissarım.Çətin işlər sənin,asanlar başqalarının. Gör necə tərifləyirəm səni.
- Heç sevinə bilmədim.
İkisi də gülür.
Atəş:- Mənə icazə verin ser,bir işim var.
İskəndər:- Gülaymı?
- Mənim ona sözüm var.
Atəş yenə həmişəki kimi Gülayın qəbri üstünə gəlir.Dua etdikdən sonra uzun müddət qəbir daşına baxır.Sanki Gülayın danışmasını gözləyirmiş kimi. Sonda gülümsünür.
-Mənə Allah sevməyi qadağan edib canım. Mən artıq bunu başa düşdüm. Mən sevgi sözünü ağzıma belə gətirməməliyəm. Məni bağışla,bağışla ki,hələ də yanına gələ bilmirəm... yox,səhv etdim Gülayım. Çünki sən həmişə yanımdasan,yadımdasan.
Nədənsə ağlamaq tutdu Atəşi. Çünki Gülayın qəbrinin yanında başqa qəbir daşı da vardı artıq. Aydanın qəbri... ikisinin arasında uzanıb özünə də qəbir qazmaq keçdi ürəyindən... amma bunu edə bilməzdi. Çünki o nə ölümdən qorxur,nə yaşamaqdan. Bəlkə qorxusuzluqdur elə ən pisi?... Atəş göz yaşları içində qalmışdı iki qəbir arasında. İndi onu yeni bir cinayət işi gözləyirdi,bilirdi bunu. Amma ayağa qalxmaq...ilk dəfə bunu bacara bilmirdi sanki...
SON

Matəm Üzüyü... Yazar: Əbülfəz