başaqa heçkim sənə yaxşı yada pis söz deməyə haqqı çatmır çunki sən mənimsən.
Gözümdən süzülən damlaları silib məni bağrına basdı.Azərin fikri nə qədər eqoist səslənsədə məni çox xoşbəxt etmişdi.Məni özünə sıxıb saçlarımı öpməsi ilə göz yaşlarım hıçqırıqla əvəzlənmişdi.Mənim gözlədiyim,mənim istədiyim bu idi.Azərin məni sahiblənməsi,ona aid olduğumu bilməsi idi.Mən bu istəyimə nail olmuşdum.Onun dilindən "səni sevirəm" sözünü eşitmək üçün çox az qaldığına dair böyük bir ümid yaranmışdı içimdə...
Telefonun çalması ilə Azər alnıma öpüş qondurub iş otağına keçdi.Mən isə üzümdəki axmaq gülümsəmə ilə,dəhlizdə nə edəcəyimi bilməz halda qalmışdım.İçimdən eyvana çıxıb avazım yetdiyi qədər bağırmaq istəyirdim.Başımı yelləyib bu axmaq fikri beynimdən uzaqlaşdıraraq zala doğru irəlilədim.
Başını əlləri arasına alıb divanda oturan Azəri görməyim bir növ şok keçirməyimə səbəb oldu.Nə olmuşdu axı? Ağlıma min cür düşüncə gəlsədə buna fikir vermədən yavaş addımlarla yaxınlaşdım.
-Azər?
Başını qaldırıb məyus gözlərini üzümə zillədi.Üzgün simasını görməyimlə sanki dünya başıma yıxılmışdı.Yavaşca divana çökdüm,o an tək ağlıma gələn biraz əvvəl dediyi sözlər üçün peşiman olduğu idi.Soruşmağa ürəyim gəlməsədə nə olacaqsa olacaq deyib özümü sıxaraq dilləndim.
-Nə...Nə oldu?
-O ölüb.
Azərin aramla dediyi sözü tam olaraq anlaya bilməsəmdə,mənimlə bağlı olmadığını anlamış və dərindən "oh" çəkmişdim...Dediyi sözü analiz etməyə başladığımda isə çox təccüblədim.
-Kim?
-Anam.
Kinayə ilə gülümsəyib mənə baxdı.
-Təsəvvür edirsən? Anamın öldüyünü öyrənirəm amma nə hiss edim bilmirəm,üzülə biĺmirəm,ağlaya bilmirəm,canım yanmır....Sadəcə uzun zamandır müalicə etdiyim bir xəstəmi itirmiş kimiyəm.
Əlimi əlinin üstünə qoyub başımı çiyninə yasladım.
-Yaxşı ki,məni razı salıb ora apardın...Əgər getməmiş olsaydım,buna görə vicdan əzabı çəkərdim.-Alnını alnıma dayaraq,qısıq səslə davam etdi- Çox sağol həyatımda olduğun üçün.
Azər sözünü tamamlayıb yavaş addımlarla otağına keçdi.Əslində